Η "πολιτισμένη" Ευρώπη υψώνει φράχτες και στέλνει πολεμικά πλοία στον πόνο και στην ανθρωπιά!

Το ξεφτίλισμα της Ευρώπης!
Η προσφυγιά,  δεν αντιμετωπίζεται με συρματοπλέγματα, στρατόπεδα συγκέντρωσης και νατοϊκές περιπολίες...
Παράνοια...
Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδότησε με 3 δισ. την Τουρκία και αμέσως κάλεσε σε βοήθεια τις νατοϊκές δυνάμεις! 

Σύνορα Ουγγαρίας

Ο φράχτης των Σκοπιανών στα σύνορα με την Ελλάδα

Καταυλισμός 80.000! Σύρων προσφύγων στην Ιορδανία

Στιχουργός και ερμηνευτής δεν εισακούστηκαν από τους κυβερνώντες...

«Έρχονται χρόνια δύσκολα γεμάτα καταιγίδες…» έλεγε το τελευταίο τραγούδι που κυκλοφόρησε το 2000 με τη φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σε μουσική και στίχους του Μάκη Ερημίτη… Κι αποδείχτηκε, δυστυχώς, τραγικά προφητικό…

Στα Σέρρας η Ελλάδα αναστενάζει

Του Δημήτρη Κουρέτα

Ο Νομός Σερρών είναι ένας Νομός με καταπληκτικές δυνατότητες ανάπτυξης. Είναι δεύτερος σε ποσότητα αγροτικής παραγωγής στη χώρα και λογικά θα περίμενε κανείς να έχει και εργοστάσια μεταποίησης αλλά και σχολές σχετικές με τα γεωπονικά αντικείμενα είτε ΑΕΙ είτε ΤΕΙ. Ούτε το πρώτο συμβαίνει ούτε το δεύτερο.

Όσον αφορά στο πρώτο, η βιομηχανική ντομάτα έχει σχεδόν λήξει, το καταπληκτικό προϊόν η πατάτα Βροντούς, δεν είναι καν ΠΟΠ ούτε ΠΓΕ. Το κεράσι της περιοχής Γαζώρου (έξω από τη Ν. Ζίχνη) έχει καταπληκτική ποιότητα αλλά πουλιέται χύμα στο δρόμο τους μήνες Μάιο και Ιούνιο, λες και είμαστε στην Αφρική. Με ομπρέλες στημένες κάτω από τον ήλιο, δίπλα στο δρόμο προς τη Δράμα, σχεδόν τσάμπα. Η μεταποίησή του σε γλυκό, σε μαρμελάδα που θα παράγεται βράζοντας κάτω από ειδικές συνθήκες σε χαμηλή πίεση, δημιουργώντας μαρμελάδα με ισχυρισμό υγείας ειδική για κάποιες ομάδες ασθενών, είναι ό,τι πιο απλό θα μπορούσε να πει κανείς για τα προϊόντα της περιοχής. Με τιμή 5 φορές πάνω από τη συμβατική.

Το 2007, είχαμε δημοσιεύσει μια μελέτη που αποδείκνυε ότι η φλούδα των φασολιών της Βροντούς Σερρών, λόγω του κλίματος που παράγονται, περιέχει ουσίες που προστατεύουν το DNA από βλάβες από την υπεριώδη ακτινοβολία, και είχαμε παρουσιάσει στην Νομαρχία τότε μια πρόταση που με πολύ λίγα χρήματα θα φτιαχνόταν μια μικρή μονάδα που θα φτιάχνει κρέμες για τον ήλιο, οι οποίες θα πήγαιναν στα φαρμακεία του Νομού αρχικά, και αργότερα σε όλο τον κόσμο. Όταν είχα πάει να την παρουσιάσω στον υπεύθυνο αντινομάρχη, με κοίταζε σαν να ήμουν εξωγήινος.

Το υπόγειο υδατικό πεδίο της περιοχής Νιγρίτας και Ηράκλειας έχει μια ιδιοτυπία που συναντάται μόνο εκεί από όλη την Ευρώπη. Είναι θερμό το νερό και ταυτόχρονα έχει διοξείδιο του άνθρακα. Αυτό το κάνει ιδανικό για καλλιέργεια ενός φύκους που γνωρίζουμε ως διαιτητικό προϊόν, και το οποίο καλλιεργείται σε λίγα μέρη σε όλο τον κόσμο. Της Σπιρουλίνας. Η χαρτογράφηση πριν αρκετά χρόνια της περιοχής έδειξε ότι υπάρχει υδατικό δυναμικό για καλλιέργεια χιλίων στρεμμάτων σε ειδικές δεξαμενές. Σήμερα, 30 χρόνια μετά, καλλιεργούνται μόνο δέκα στρέμματα.

Οι προσπάθειες να γίνουν οργανωμένες καλλιέργειες σπιρουλίνας στον Νομό απέτυχαν για αστείους λόγους. Από την εμπορία σπιρουλίνας που θα παραγόταν από όλη την καλλιεργούμενη έκταση, το κέρδος για τον παραγωγό υπολογίστηκε ότι θα ήταν περίπου 200 εκατ. ευρώ. Επίσης όταν ήταν υφυπουργός Παιδείας ο βουλευτής Σερρών Γιάννης Ανθόπουλος, του είχα δώσει ο ίδιος μελέτη για αυτά, καθώς επίσης και για τη δημιουργία πρότυπων θερμοκηπίων για κηπευτικά με το ζεστό νερό της περιοχής. Ακόνη περιμένω την απάντηση.

Οι χώρες που πέρασαν κρίση παρόμοια με της Ελλάδος, φρόντισαν να χτίσουν σχολές που είχαν σχέση με το περιφερειακό ΑΕΠ κάθε περιοχής, ούτε ώστε οι τοπικές εταιρείες να εκμεταλλεύονται την παραγόμενη γνώση, αλλά και τα παιδιά που θα σπούδαζαν να έβρισκαν δουλειά στον τόπο τους και να βοηθούσαν έτσι την ανάπτυξη. Έτσι θα περίμενε κανείς οι Σέρρες να έχουν σχολές σχετικές με την αγροτική ανάπτυξη. Αντί αυτού έχουν σχολές γυμναστών, γραφιστών και χαρτογράφων. Κανείς δεν πείραξε τόσα χρόνια το παρασιτικό μοντέλο ανάπτυξης. Κανείς. Οι τοπικοί βουλευτές ήταν για άλλα πράγματα. Ελπίζω τώρα με την κρίση να αλλάξουν.

Η μπουγάτσα των Σερρών, γνωστή παντού, αρκείται σε γιορτές μπουγάτσας στην πόλη και σε αρκετά μπουγατσατζίδικα ανά τη χώρα, με την επωνυμία «Σερραίος», που ανάθεμα αν έχει σχέση με τις Σέρρες. Εδώ και λίγα χρόνια υπάρχει μια νέα κατηγορία πιστοποιημένων προϊόντων εκτός από ΠΟΠ, ΠΓΕ. Τα λεγόμενα ΕΠΙΠ (Εγγυημένα Παραδοσιακά Ιδιότυπα Προϊόντα). Σε αυτά κατοχυρώνεται η συνταγή. Ελπίζω κάποτε να ξυπνήσουν οι τοπικοί επιχειρηματίες και οι άρχοντες. Το ίδιο ισχύει και για τον ακανέ Σερρών, ένα παραδοσιακό γλύκισμα που μοιάζει με κουραμπιέ.

Αυτή η μικρή ιστορία όπως η σημερινή των Σερρών, υπάρχει σχεδόν σε κάθε τόπο της πατρίδας μας. Θα ήθελα πολύ να μπορούσα να πάω και την διαβάσω στους νέους αγρότες που στέκουν στα μπλόκα. Και να τους πω: Ξυπνήστε. Ρίξτε μαύρο σε όσους σας κλέβουν τη στράτευση. Υπάρχει καιρός. Και άνθρωποι να σας βοηθήσουν.

Αναληρωτή Υπουργέ Αγροτικής Ανάπτυξης από τας Σέρρας, πάρτε πρωτοβουλίες.

* Ο κ. Δημήτρης Κουρέτας είναι καθηγητής Βιοχημείας-Βιοτεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, πρώην αναπληρωτής Πρύτανης.

Α. Λιάκος: Τι θέλουμε να αξιολογήσουμε στους εκπαιδευτικούς; 'Χαρτιά" και ψευτο-μεταπτυχιακά;

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την παιδεία, Καθηγητής Αντώνης Λιάκος, ανοίγει τα “χαρτά” του στο esos σε μια “μίνι” συνέντευξη, αλλά με ενδιαφέρουσες απαντήσεις.

Μιλάει για τις Πανελλαδικές, το Νέο Λύκειο, το Δημοτικό, τις μαθητικές παρελάσεις, την αξιολόγηση των εκπαιευτικών, τις αμοιβές και τα δίδακτρα στα Μεταπτυχιακά, τις επικείμενες συγχωνεύσεις ΑΕΙ, το ρόλο των Φροντιστηρίων, τις Ξένες Γλώσσες και την πιστοποήση Γλωσσομάθειας, το θεσμό των Σχολικών Συμβούλων, τοπολλαπλό βιβλίο στα σχολεία και τα συμφέροντα.

Αξιολόγηση εκπαιδευτικών…

esos-ΕΡΩΤΗΣΗ: Πως θα βλέπατε την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών;

ΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ (Πρόεδρος Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την παιδεία): Μια από τις επιτροπές μας μελετά το ζήτημα της αρχικής εκπαίδευσης και της συνεχούς επανεκπαίδευσης των εκπαιδευτικών. Η αξιολόγηση δεν μπορεί να ιδωθεί παρά μέσα από την καθιέρωση στόχων του εκπαιδευτικού συστήματος και κατάλληλων προγραμμάτων για να φτάσουμε στους στόχους αυτούς. Δεν μπορεί να είναι η καρικατούρα που παρουσιάστηκε ως αξιολόγηση με υστερικό τρόπο. Αλήθεια τι αξιολογούμε; Την ομαδικότητα και τη συνεργασία, την αλληλεγγύη και την ευπροσηγορία, ή χαρτιά και ψευτο-μεταπτυχιακά; Επειδή έχω καθοδηγήσει δεκάδες διδακτορικές διατριβές, έχω διαπιστώσει ότι ένας καλός ερευνητής δεν είναι αναγκαστικά και καλός δάσκαλος. Η αξιολόγηση κόντεψε να τινάξει το σχολείο στον αέρα και να θρονιάσει την καχυποψία και την περιφρόνηση ανάμεσα στους γονείς και τους δασκάλους. Ο διάλογος θέλει να δημιουργήσει εμπιστοσύνη. Χωρίς εμπιστοσύνη εκπαίδευση δεν γίνεται. Πρέπει να δώσουμε αυτοπεποίθηση στους δασκάλους και τους καθηγητές, να τους βοηθήσουμε να βρουν το πνεύμα δημιουργικότητας, να τους απελευθερώσουμε από το φόβο την ευθυνοφοβία και την τυπολατρία. Όχι αξιολόγηση με τιμωρητικό χαρακτήρα και με σύστημα ποινών. Σχολεία φτιάχνουμε όχι φυλακές.

Περισσότερα...

Ενεργοποιώντας τον Αδιάφορο Μαθητή

Λέγεται πολύ συχνά ότι το πιο δύσκολο κομμάτι στο επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι η προσέλκυση του μαθησιακού ενδιαφέροντος των παιδιών. Πράγματι, πολλές φορές, το βασικότερο εμπόδιο στην επίτευξη των εκπαιδευτικών μας στόχων δεν είναι άλλο από την αδιαφορία των μαθητών για το διδακτικό μας αντικείμενο. Κι όντως, όχι σπάνια ακούμε τα παιδιά να διαμαρτύρονται που πρέπει να αφιερώσουν χρόνο στη μελέτη υλικού τη χρησιμότητα και την αξία του ίδιου δεν μπορούν να κατανοήσουν και να πρακτικοποιήσουν (Ames, 1992, Dweck, 2002).

Με τη σειρά μας, οι εκπαιδευτικοί μπροστά σ’ αυτή την έλλειψη ενδιαφέροντος για το μάθημα, οδηγούμαστε τελικά σε μια ακραία, αναποτελεσματική κι ωστόσο παραδοσιακή μέθοδο: εξαναγκάζουμε τα παιδιά να μελετήσουν άλλοτε με την πειθώ κι άλλοτε –συνηθέστερα- υπό την απειλή ενός χαμηλού βαθμού. Τα αποτελέσματα της μεθόδου αυτής, που φαντάζει μονόδρομος, είναι λίγο έως πολύ γνωστά· ορισμένοι μαθητές θα ασχοληθούν με την ύλη εντελώς επιφανειακά, άλλοι θα παραμείνουν απαθείς και σιωπηλοί και κάποιοι θα προτιμήσουν να περάσουν την ώρα τους με πειράγματα, φασαρία και προκλήσεις. Πως, λοιπόν, μπορούμε εμείς να ενεργοποιήσουμε τον πλέον αδιάφορο μαθητή ώστε να εμπλακεί στη μαθησιακή διαδικασία βρίσκοντας παράλληλα κάποιο ενδιαφέρον στα διδασκόμενα; (Dweck, 2002, Fishbach etal., 2010, Marzano & Marzano, 2003).

Κατ’ αρχάς, ας το παραδεχθούμε: το σχολείο είναι ένας αναγκαστικός θεσμός. Το παιδί δεν επιλέγει τη σχολική του ρουτίνα, δεν έχει τη δυνατότητα να επιλέξει ένα πρωινό με video games στο σπίτι αντί του σχολείου, ούτε να διαλέξει από ένα πρόγραμμα σπουδών τα μαθήματα που του φαίνονται πιο γοητευτικά. Αυτός ο υποχρεωτικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης τροφοδοτεί εξαρχής την αρνητική στάση: «Δεν φθάνει που πρέπει να έρθω στο σχολείο, πρέπει να ασχοληθώ και με τις τέχνες των αρχαίων Ελλήνων από πάνω;».

Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα γενικά τρικ που μπορούν να μας βοηθήσουν να τραβήξουμε το ενδιαφέρον και να εμπλέξουμε και τον πιο βαριεστημένο μαθητή στο μάθημα.

1. Ας ενισχύσουμε την αυτονομία και την αυτενέργεια

Οι μαθητές τείνουν να κατανοούν καλύτερα μια πληροφορία, όταν συμμετέχουν ενεργά στην κατάκτηση, το χειρισμό και την επεξεργασία της. Παράλληλα, φαίνεται να αναγνωρίζουν συχνότερα τον εαυτό τους ως ενεργό συντελεστή της μάθησης και συνυπεύθυνο για την έκβαση του μαθήματος, όταν αποκτούν ξεκάθαρους και ενεργητικούς ρόλους στην τάξη. Μια εκπαιδευτική δραστηριότητα που δίνει στο παιδί τη δυνατότητα να χειριστεί, να ερμηνεύσει και να παρουσιάσει με τον δικό του τρόπο μια πληροφορία μπορεί να ενισχύσει την αυτενέργεια σ’ ένα ευέλικτο, αλλά οριοθετημένο περιβάλλον, όπου ο εκπαιδευτικός φροντίζει να παραμείνουν οι ενέργειες των μαθητών εντός κανονιστικού πλαισίου και στοχοθεσίας (Marzano & Marzano, 2003).

2. Ας δώσουμε τη δυνατότητα επιλογής

Είναι γενικώς παραδεκτό ότι κάθε παιδί προσεγγίζει τη γνώση με διαφορετικό τρόπο. Η προσφορά εναλλακτικών δραστηριοτήτων ή πηγών (π.χ. μελέτη κειμένου, δημιουργία κολάζ, βίντεο κ.α.) για την προσέγγιση της διδακτέας ύλης και η δυνατότητα των παιδιών να επιλέγουν τον τρόπο που τους ταιριάζει αναβαθμίζει το ρόλο του μαθητή και συμβάλλει σε μια πιο… μοντέρνα προσέγγιση ακόμη και των θετικών ή αρχαιογνωστικών αντικειμένων (Ames, 1992).

3. Ας δείξουμε γνήσιο ενδιαφέρον

Η δημιουργία ενός θετικού κλίματος αλληλοσεβασμού κι εκτίμησης και η επίδειξη προσωπικού ενδιαφέροντος για κάθε μαθητή έχει παρατηρηθεί ότι ενισχύει το ενδιαφέρον για το μάθημα και τη μάθηση. Από την άλλη, η αδιαφορία για τον αδύναμο ή απαθή μαθητή μάλλον εντείνει, παρά επιλύει το πρόβλημα (Ames, 1992, Ferlazzo, 2015).

4. Ας δώσουμε ανατροφοδότηση

Η διαδικασία της μάθησης συχνά λογίζεται από τα παιδιά ως ένα ανοίκειο και σκοτεινό δωμάτιο στο οποίο πρέπει να προσανατολιστούν. Η ενημέρωση για το στόχο κάθε δραστηριότητας και η παροχή σαφούς ανατροφοδότησης στους μαθητές (τι έκαναν σωστά, τι δεν κατάφεραν να κάνουν τόσο καλά κλπ) μπορούν να λειτουργήσουν ως ένας φακός που θα τους βοηθήσει να βρουν το δικό τους δρόμο, να κατανοήσουν τους στόχους της μάθησης και να δράσουν αναλόγως. Σαφώς, όταν τα παιδιά ξέρουν τι θέλουμε από εκείνα και γιατί είναι πιθανότερο να ενεργοποιηθούν στο μάθημα (Fishbach etal., 2010).

5. Ας αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες για ευγενή άμιλλα

Τα παιδιά αγαπούν τη συνεργασία, τον συναγωνισμό και τον ανταγωνισμό. Η παροχή ευκαιριών για ανταγωνιστικές δραστηριότητες μάθησης, όπου επιβραβεύονται εξίσου η προσπάθεια και το αποτέλεσμα (π.χ. το καλύτερο κολάζ) με τους μαθητές να συμμετέχουν ομαδικά τόσο στα έργα και στην αξιολόγησή τους ενδέχεται να δημιουργήσει μια γνώριμη ατμόσφαιρα παιχνιδιού στο μάθημα, να τα απαλλάξει από το άγχος του τελικού βαθμού και γενικώς να κάνει το μάθημα μας πιο… «φιλικό προς το χρήστη» (Putwain & Remedios, 2014).

6. Το μάθημα μπορεί και πρέπει να είναι ευχάριστο

Μια τάξη με αθόρυβους και πειθήνιους μαθητές, μια τάξη με παιδιά υπάκουα, αγέλαστα και προσηλωμένα δεν μπορεί να αποτελεί ένδειξη αποτελεσματικής διδασκαλίας. Θυμούμενοι την βασική αρχή της παιδαγωγικής, ότι η εκπαίδευση θα πρέπει να σέβεται την παιδικότητα των μαθητών, χρειάζεται να φροντίζουμε για τη δημιουργία ενός οριοθετημένου μεν, αλλά χαρούμενου και ψυχαγωγικού κλίματος τάξης γύρω από το μάθημά μας σε συνεργασία με τα ίδια παιδιά και ζητώντας τις ιδέες και τις προτάσεις τους. Στόχος είναι οι μαθητές να φθάνουν στη σχολική τάξη λιγότερο απρόθυμοι, να εμπλέκονται με μεγαλύτερο ενδιαφέρον και να ξεπεράσουν το κλισέ που θέλει το δάσκαλο να ικανοποιείται μόνο από «παιδιά-ρομπότ» (Marzano & Marzano, 2003, Putwain & Remedios, 2014).

Βιβλιογραφία:

Ames, C. (1992). Classrooms, goals, structures, and student motivation. Journal of Educational Psychology, 84, 261-271.

Dweck, C.S. (2002.). Self-theories: Their role in motivation, personality and development. Philadelphia: Taylor and Francis-Psychology Press.

Ferlazzo, L. (2015). Building a Community of Self-Motivated Learners. NY: Routledge.

Fishbach, A., Eyal, T. & Finkelstein, S. R. (2010). How Positive and Negative Feedback Motivate Goal Pursuit. Social and Personality Psychology Compass, 4(8), 517-530.

Marzano, J. & Marzano, R. (2003). The Key to Classroom Management. Building Classroom Relationships, 61(1), 6-13.

Putwain, D.& Remedios, R. (2014). The Scare Tactic: Do Fear Appeals Predict Motivation and Exam Scores?School Psychology Quarterly, 29 (4), 503–516.

Συγγραφέας: Βασιλική Μπελογιάννη, Φιλόλογος, MSc Παιδαγωγικής Ψυχολογίας και Εκπαίδευσης

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΙΚΗ ΓΡΙΠΗ

       

           ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ,                          Μαρούσι, 5-2-2016

ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ                    ΕΞ. ΕΠΕΙΓΟΝ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΙΚΗ ΓΡΙΠΗ

Με αφορμή ερωτήματα σχετικά με την εμφάνιση της εποχικής γρίπης, συστήνονται στις σχολικές μονάδες οι ακόλουθες οδηγίες με σκοπό την πρόληψη της εξάπλωσής της:

1. Παιδιά που εμφανίζουν συμπτώματα γρίπης αναμένουν, σε χώρο όπου δε θα έρχονται σε επαφή με άλλα άτομα, μέχρι να τα παραλάβουν οι γονείς ή οι κηδεμόνες τους, οι οποίοι θα πρέπει να ειδοποιούνται αμέσως.
2. Συστήνεται για την αποφυγή της εξάπλωσης της εποχικής γρίπης να τηρούνται οι κανόνες ατομικής υγιεινής, όπως:

• Αποφυγή επαφής χεριών με τα μάτια, τη μύτη και το στόμα για τη μείωση του κινδύνου μόλυνσης.

• Αποφυγή κοινής χρήσης των μολυβιών, των στυλό, των μαρκαδόρων και άλλων προσωπικών αντικειμένων.

• Σε βήχα ή φτέρνισμα, κάλυψη της μύτης και του στόματος με το μανίκι στος ύψος του αγκώνα ή με χαρτομάντιλο. Το χρησιμοποιημένο χαρτομάντιλο πρέπει να απορρίπτεται αμέσως μετά τη χρήση στους κάδους απορριμμάτων.

• Απαγορεύεται τα παιδιά να πίνουν νερό απευθείας από τη βρύση με το στόμα.

• Τακτικό πλύσιμο των χεριών των παιδιών και των εργαζομένων με υγρό σαπούνι και νερό ή εναλλακτικά να χρησιμοποιείται αντισηπτικό αλκοολούχο δι΄’αλυμα ή χαρτομάντιλα με αλκοόλη.

Ο Γενικός Γραμματέας

Ιωάννης Δ. Παντής

Πέθανε ο καθηγητής Κωνσταντίνος Ι. Δεσποτόπουλος

kathimerini.gr

ΜΙΧΑΛΗΣ Ν. ΚΑΤΣΙΓΕΡΑΣ

Ο Κωνσταντίνος Ι. Δεσποτόπουλος πέρασε στην δικαιοδοσία της Ιστορίας, που με τόσο έλλογο πάθος υπηρέτησε, σήμερα 7 Φεβρουαρίου 2016, μία ημέρα πριν να κλείσει τα 103 του χρόνια. Δίδυμος αδελφός του Αλέξανδρου Ι Δεσποτόπουλου, υπήρξε σοφός, αλλά και γενναίος. Σε κάθε έπαλξη που στάθηκε, πνευματική, επιστημονική, πολιτική την υπερασπίστηκε –στον καιρό της- με ζέση και τόλμη νοός και σώματος· μέχρι το τέλος του βίου του.

Γέννημα της Σμύρνης, ήρθε στην Αθήνα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Αριστούχος μαθητής του Πρώτου Γυμνασίου Αθηνών, σπουδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παράλληλα εργαζόταν. Αριστούχος διδάκτορας, δίδαξε Φιλοσοφία στο ίδιο Πανεπιστήμιο, στο Πάντειο και στο Πανεπιστήμιο του Νανσύ.

Οι επιστημονικές του ενασχολήσεις δεν απέτρεψαν –αυτόν τον κραταιό της πολιτικής φιλοσοφίας του Πλάτωνα- από την ενεργό δράση του ως πολίτη. Φίλος του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, του Γεωργίου Καρτάλη, του Κωνσταντίνου Τσάτσου, εντάχθηκε στο ΕΑΜ και αναδείχθηκε στέλεχός του. Το 1945 ανέλαβε την προεδρία του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου Νέων με άμεσο συνεργάτη τον Κώστα Κύρκο, με τον οποίο εκτοπίστηκαν στην Μακρόνησο.

Διετέλεσε δύο φορές υπουργός Παιδείας σε κυβερνήσεις του 1989 και το 1990 προτάθηκε από τον ενιαίο Συνασπισμό για την προεδρία της Δημοκρατίας. Ανάμεσα στα 30 και πλέον έργα του ξεχωρίζουν: ‘’Φιλοσοφία του Δικαίου’’, ‘’Η Φιλοσοφία της Ιστορίας κατά Δημόκριτον’’, ‘’La Philosophie politique de Platon’’ και ‘’Philosophy of History in Ancient Greece’’. Είχε τιμήσει πολλές φορές με την υπογραφή του τις στήλες της ‘’Καθημερινής’’.

Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε. ''Αδιοριστία και χαμηλοί μισθοί αποτελούν επιλογές της κυβέρνησης . . . ''

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Ξενοφώντος 15Α|10551    Αθήνα   07.02.2016

Αδιοριστία και χαμηλοί μισθοί αποτελούν επιλογές της κυβέρνησης . . . 

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι τα τελευταία χρόνια των Μνημονίων ο αριθμός των εκπαιδευτικών έχει συρρικνωθεί σημαντικά μετά την αποχώρηση (συνταξιοδότηση) πάνω από 30.000 εκπαιδευτικών από τη Δημόσια Εκπαίδευση ενώ τα τρία τελευταία χρόνια δεν έχει διοριστεί ούτε ένας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, πιστή στις επιταγές των Μνημονίων και με το πρόσχημα της μείωσης των Δημοσίων Υπαλλήλων, με την πολιτική των μηδενικών διορισμών που μέχρι τώρα εφαρμόζει, στερεί από την Εκπαίδευση ένα σημαντικό κομμάτι ανθρώπινου δυναμικού και δείχνει να μην ενδιαφέρεται για το δυσαναπλήρωτο κενό που δημιουργεί η μη ανανέωσή του.

Το γεγονός αυτό βέβαια δεν εμποδίζει την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να διορίζει, σε εβδομαδιαία βάση, συμβούλους και μετακλητούς υπαλλήλους με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (που τόσο είχε αφορίσει στο παρελθόν), τηρώντας απαρέγκλιτα τη «δέσμευση» του σημερινού Πρωθυπουργού, στο διαρκές συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιανουάριο του 2015 που δήλωνε με στόμφο: «Καταργούμε τα πολυάριθμα Κυβερνητικά όργανα, που λειτουργούν ως φυτώρια διαφθοράς… Αποσυμφορούμε τον Δημόσιο τομέα από τις στρατιές των συμβούλων και των μετακλητών υπαλλήλων… Ερχόμαστε για να εμπιστευθούμε τη Δημόσια διοίκηση ανεξάρτητα από το σε ποιο κόμμα ανήκει». Επισημαίνεται ότι μόνο το τελευταίο τρίμηνο του 2015 οι μετακλητοί υπάλληλοι από 957 έφτασαν αισίως τους 1814, σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία.

Αναφορικά με τους μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών παραπέμπουν σε υποσχέσεις και τάματα τα οποία «ποτέ δεν χάλασαν σπίτια…». «Είκοσι χιλιάδες διορισμοί στην εκπαίδευση την επόμενη τριετία…», είναι ο στόχος της κυβέρνησης. Όλοι γνωρίζουμε ότι δεν κατάφεραν με τον περσινό, εγκεκριμένο από τους θεσμούς, προϋπολογισμό (15.000 προσλήψεις προέβλεπε) να προχωρήσουν σε προσλήψεις στην εκπαίδευση, πέρα από τις επαναπροσλήψεις των ευρισκόμενων σε διαθεσιμότητα. Αποκρύπτουν σκοπίμως, βέβαια, ότι δεν μπορούν να ξεκινήσουν από εφέτος μετά την παράταση της ισχύος της 33/2006 Π.Υ.Σ. «Αναστολή διορισμών και προσλήψεων στο Δημόσιο Τομέα» (ΦΕΚ 183/30-12-2015 τ. Α΄), εκτός εάν η 4μελής επιτροπή αποφασίσει διαφορετικά. Είναι όμως και ο προϋπολογισμός του 2016 που «φωνάζει» ότι δεν έχει γίνει πρόβλεψη για διορισμούς εκπαιδευτικών.

«Μπαλώνουν» βέβαια τα κενά (και όχι όλα μιας και χιλιάδες είναι αυτά που υπάρχουν ακόμα και σήμερα) με τις πιστώσεις που προβλέπονται από το ΕΣΠΑ. Είναι αλήθεια ότι τα στοιχεία λένε ότι έχουν ήδη εξαντλήσει το 50% των πιστώσεων που προβλέπονται από το ΕΣΠΑ μέχρι το 2020;

Πάντως, για τους διορισμούς ειδικών συμβούλων, μετακλητών υπαλλήλων και στενών συνεργατών - συγγενών των μελών της κυβέρνησης δεν υπάρχει κανένα όριο, κανένας περιορισμός. Ακόμα και όταν πιάνονται «με τη γίδα στην πλάτη» ακολουθούν τις αιτιάσεις του Γραμματέα της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ και «ούτε γάτα… ούτε ζημιά»! Και δεν μιλάμε για τις αμοιβές πολλών εξ’ αυτών που κατατάσσονται στο ανώτερο κλιμάκιο του νέου μισθολογίου.

Για τους «κοινούς θνητούς» εφαρμόζεται το νέο Μισθολόγιο! Η «απασφάλιση» του ασφαλιστικού συστήματος που «επιτυγχάνει» ο κ. Κατρούγκαλος με το νέο έκτρωμα που λανσάρει, έφερε σε δεύτερη μοίρα το νέο μισθολόγιο για το οποίο υπήρξε περισσή σπέκουλα ότι θα φέρει αυξήσεις στους μισθούς των υπαλλήλων.

Η αποσύνδεση του μισθού από τον βαθμό δεν σημαίνει και την αποσύνδεση από την αξιολόγηση, που ακόμα δεν ξέρουμε τη μορφή που θα πάρει. Αφενός γιατί το νομοθετικό πλαίσιο της αξιολόγησης δεν έχει ακόμα καταργηθεί (παρά τις συνεχείς δεσμεύσεις), αφετέρου γιατί υπάρχει ρητή πρόβλεψη για προωθημένη μισθολογική εξέλιξη ή αναστολή της. Στο νέο μισθολόγιο αναφέρεται: «Στην περίπτωση που κάποιος «σύμφωνα με τις σχετικές περί αξιολόγησης των υπαλλήλων διατάξεις, βαθμολογείται με άριστα κατά μέσο όρο σε τρεις (3) συνεχόμενες ετήσιες αξιολογήσεις, δύναται να εξελίσσεται ταχύτερα στη μισθολογική κλίμακα της κατηγορίας τους, λαμβάνοντας ένα επιπλέον μισθολογικό κλιμάκιο. Με βασική προϋπόθεση το ποσοστό των υπαλλήλων που θα εμπίπτουν σε αυτή τη διάταξη να είναι μεταξύ του 5% και 15% (τι θυμίζουν αυτά τα αυθαίρετα ποσοστά;), λαμβανομένης υπόψη της εκάστοτε δημοσιονομικής συγκυρίας.

Σε περιπτώσεις που κατά τη διαδικασία αξιολόγησης, ο υπάλληλος βαθμολογείται ως ανεπαρκής ή ακατάλληλος για την υπηρεσία, διερευνάται η δυνατότητα εφοδιασμού του με επιπλέον κίνητρα διαρκούς επιμόρφωσης ή άλλων δράσεων. Μετά από τρεις (3) ετήσιες συνεχόμενες αξιολογήσεις, δύναται να αναστέλλεται (με απόφαση του αρμόδιου υπηρεσιακού συμβουλίου) μέχρι και ένα (1) χρόνο η αυτόματη μισθολογική του εξέλιξη.»

Οι υψηλές αποδοχές που προβλέπονται για τα «δικά μας παιδιά» δεν έχουν καμία σχέση με το μισθολόγιο των άλλων υπαλλήλων. Η ενδεχόμενη διαφορά που προκύπτει από την εφαρμογή του, μετά την επανακατάταξη, διατηρείται ως «προσωπική διαφορά». Είναι γνωστό ότι αφενός η προσωπική διαφορά δεν υπολογίζεται για τις συντάξιμες αποδοχές, αφετέρου εύκολα μπορεί να περικοπεί (σε περίπτωση… δημοσιονομικής ανάγκης!!!) Ειδικότερα για τους συναδέλφους αναπληρωτές, η προσωπική διαφορά θα ισχύσει μόνο μέχρι τις 21/06/2015. Συγκεκριμένα, προβλέπεται ότι η τυχόν ύπαρξη προσωπικής διαφοράς, καταβάλλεται μόνο για όσο διάστημα οι υπάλληλοι αυτοί εξακολουθούν να παρέχουν αδιάλειπτα τις υπηρεσίες τους. Στην περίπτωση που λήξει η σύμβασή τους για ένα χρονικό διάστημα και επανέλθουν στη συνέχεια (όπως στην περίπτωση των αναπληρωτών) τότε κατατάσσονται στα Μ.Κ. της κατηγορίας τους, σύμφωνα με τα έτη υπηρεσίας και τα τυπικά τους προσόντα, χωρίς όμως τη διατήρηση προσωπικής διαφοράς.

Οι όποιες πενιχρές αυξήσεις προκύπτουν από το «ξεπάγωμα» της μισθολογικής εξέλιξης για μια μικρή μερίδα υπαλλήλων, δεν παρέχονται αυτομάτως αλλά θα δοθούν σε 4 ισόποσες ετήσιες (!) δόσεις. Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί ότι στις ρυθμίσεις προβλέπεται το «ξεπάγωμα» της μισθολογικής εξέλιξης μόνο για 2 χρόνια κι επομένως μιλάμε για μια οριστικά χαμένη διετία που θα μας ακολουθεί σε όλο τον υπόλοιπο εργασιακό μας βίο.

Ουσιαστικά, δηλαδή, μιλάμε για «πάγωμα» μισθολογικών ωριμάνσεων και αποδοχών μετά τη νέα κατάταξη με βάση το νέο μισθολόγιο για 4 έως και 10 χρόνια.

Το μίγμα των ονομαστικών μειώσεων που έχουμε υποστεί τα τελευταία χρόνια σε συνδυασμό με την υπερβολική αύξηση των έμμεσων και άμεσων φόρων, μας απομάκρυνε πολύ από τον μέσο όρο των μισθών των εκπαιδευτικών στην Ε.Ε.

Αν συνυπολογίσει κανείς και την ενδεχόμενη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών τότε γίνεται περισσότερο ορατή και η οικονομική μας εξαθλίωση.

Η Δημοκρατική Ανεξάρτητη Κίνηση Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης σταθερή στις θέσεις της απαιτεί:

• Μόνιμους Διορισμούς για την κάλυψη όλων των κενών.
• Μισθούς αξιοπρεπούς διαβίωσης για τον εκπαιδευτικό με επαναφορά των μισθών στα επίπεδα του 2009 και ουσιαστική οικονομική αναβάθμιση στα εισαγωγικά κλιμάκια.
• Ακώλυτη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη με απεξάρτηση από αξιολόγηση και ποσοστώσεις.

Από τη Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε.

Πίνακες με τις νέες φορολογικές κλίμακες

Φεβρουάριος και ουδείς γνωρίζει τι θα γίνει με την υποχρεωτική χρήση  των πιστωτικών καρτών; 
κ. πρωθυπουργέ, μόνον η εφαρμογή του πόθεν έσχες για όλους μας, θα πατάξει τη φοροδιαφυγή στην Ελλάδα!  

Νέους φόρους σε μεσαία και υψηλά εισοδήματα φέρνουν οι αλλαγές στις φορολογικές κλίμακες, τις οποίες επανασχεδιάζει το Υπουργείο Οικονομικών.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Βήμα της Κυριακής», η νέα κλίμακα για μισθωτούς και συνταξιούχους θα περιλαμβάνει έως και 4 σημαντικές αλλαγές:

Για τους αγρότες, ισχύει μόνο 13% φόρος! στα κέρδη ανεξαρτήτως ύψους εισοδήματος. 

Τώρα θα φανεί εάν το πάθημα του 2015 μας έγινε μάθημα

Η κυβέρνηση ταλαντεύεται και πολλοί συμπολίτες μας αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Του ευρωβουλευτή της ΝΔ Γιώργου Κύρτσου

Το 2016 πληρώνουμε τον λογαριασμό του 2015. Οι επιδόσεις της οικονομίας θα ήταν πολύ καλύτερες και η λιτότητα πιο ήπια εάν είχαν αποφευχθεί τα πειράματα Τσίπρα-Βαρουφάκη, εξαιτίας των οποίων χάθηκε πολύτιμος χρόνος και μεγάλωσε το οικονομικό και κοινωνικό κόστος διαχείρισης της κρίσης.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν το πάθημα του 2015 μας έγινε μάθημα ή είμαστε έτοιμοι να επαναλάβουμε, με παραλλαγές, τα ίδια λάθη.

Κυβερνητική καθυστέρηση

Το πρώτο εξάμηνο του 2015 ο κ. Τσίπρας και ο κ. Βαρουφάκης έκαναν ό,τι μπορούσαν για να καθυστερήσουν τη συνεννόηση με τους Ευρωπαίους εταίρους και τους πιστωτές. Δημιούργησαν την εντύπωση ότι η καθυστέρηση ήταν σε όφελος της ελληνικής πλευράς και πως οι Ευρωπαίοι εταίροι, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ αργά ή γρήγορα θα σήκωναν λευκή σημαία και θα δέχονταν τις ελληνικές θέσεις για να αποφύγουν την αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης.

Η σημαντική απώλεια χρόνου με ευθύνη της κυβέρνησης Τσίπρα αποδιοργάνωσε την οικονομία και μετέτρεψε την οριακή ανάκαμψη σε νέα ύφεση. Στη συνέχεια τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα, εφόσον περάσαμε στα capital controls και στον λογαριασμό του τρίτου προγράμματος-μνημονίου.

Η ελληνική οικονομία χρειάζεται τη θετική πρώτη αξιολόγηση του τρίτου προγράμματος-μνημονίου για να αποτραπεί μια νέα κρίση εμπιστοσύνης, που θα την αποδιοργανώσει και θα μεγαλώσει το κόστος της διαχείρισης της κρίσης. Σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό, η πρώτη θετική αξιολόγηση έπρεπε να είχε εξασφαλιστεί πριν από τα τέλη του 2015. Κατά την άποψή μου, η κυβέρνηση Τσίπρα πρέπει να δώσει μάχη για να κλείσει το θέμα μέχρι το Πάσχα των Καθολικών (27 Μαρτίου), που είναι το ανεπίσημο χρονικό όριο που έχουν θέσει οι Ευρωπαίοι εταίροι. Οποιαδήποτε νέα καθυστέρηση θα δημιουργήσει πρόβλημα χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας και νέα κρίση σε βάρος της ελληνικής οικονομίας. Μια ματιά στην κακή πορεία του χρηματιστηρίου, ιδιαίτερα των τραπεζικών μετοχών, αλλά και στα επιτόκια για τα δεκαετή και τα τριετή ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου λύνει όλες τις απορίες. Εάν δεν τρέξουμε να προλάβουμε, οι εξελίξεις θα είναι ιδιαίτερα αρνητικές.

Ανύπαρκτη η πολιτική λύση

Η κυβερνητική ηγεσία πιέζεται από μία εξαιρετικά δύσκολη κοινωνική και πολιτική κατάσταση και έχει αρχίσει να καλλιεργεί, όπως το 2015, την ιδέα ότι μπορεί να παρακάμψει πολλές από τις υποχρεώσεις που ανέλαβε ο κ. Τσίπρας στο πλαίσιο του τρίτου προγράμματος-μνημονίου μέσα από την πολιτική συνεννόηση με τους Ευρωπαίους εταίρους.

Δεν υπάρχουν περιθώρια πολιτικής συνεννόησης, γιατί η όποια συνεννόηση έχει αποτυπωθεί στο περιεχόμενο του τρίτου προγράμματος-μνημονίου. Η συζήτηση θα περιοριστεί αναγκαστικά στην ανάλυση των βασικών οικονομικών στοιχείων και σε διαφορετικούς τρόπους επίτευξης των ίδιων στόχων.

Το πλαίσιο έχει τεθεί και όσο πιο αθόρυβη είναι η κυβέρνηση στην τεχνική συνεννόηση με τους Ευρωπαίους εταίρους και τους πιστωτές, τόσο περισσότερα μπορεί να επιτύχει. Η πολιτικοποίηση της όλης διαδικασίας και η επιθετική επικοινωνιακή στρατηγική του Μαξίμου, η οποία σε αρκετές περιπτώσεις στοχοποιεί συνομιλητές της ελληνικής πλευράς, οδηγούν στα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.

Όσο πιο γρήγορα ξεπεράσει το Μαξίμου την ιδέα ότι θα αντιμετωπίσει τις πολιτικές εκκρεμότητες, τις αστοχίες και τις αποκλίσεις με πολιτικά μέσα, τόσο το καλύτερο για όλους. Ειδικά ο κ. Τσίπρας, που επέτρεψε στον κ. Βαρουφάκη να κινηθεί με αυτό τον τρόπο, πρέπει να έχει γίνει σοφότερος.

ΔΝΤ και Σόιμπλε οι αντίπαλοι

Ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας και οι συνεργάτες του πρέπει να αποφύγουν τον πειρασμό να κατασκευάσουν πολιτικούς, επικοινωνιακούς αντιπάλους –όπως ακριβώς το 2015–, σε μια προσπάθεια να διευκολυνθούν στην τακτική τους.

Το ΔΝΤ εμφανίζεται σήμερα από την κυβέρνηση σαν ο μεγάλος αντίπαλος της ελληνικής πλευράς, ενώ για τις ανάγκες του σεναρίου το 2015 ήταν ο ισχυρός φίλος της Ελλάδας. Σταθερός στον ρόλο του κακού είναι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών κ. Σόιμπλε, ο οποίος παρουσιάζεται σαν ένα είδος εμμονικού αντιπάλου του ελληνικού λαού.

Να θυμίσουμε ότι το ΔΝΤ διέρχεται εσωτερική κρίση επειδή δέχτηκε το 2010 να εμπλακεί και να χρηματοδοτήσει το ελληνικό πρόγραμμα, όταν οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν είχαν τη διάθεση ούτε τη δυνατότητα να σηκώσουν μόνοι τους το βάρος του προγράμματος. Όσο για τον Σόιμπλε, θεωρείται ιδιαίτερα επιτυχημένος στη Γερμανία, εφόσον προώθησε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, εξασφάλισε την ανάπτυξη της οικονομίας, τη χρηματοδότηση ενός προωθημένου κράτους πρόνοιας και κλείνει τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό με μικρό πλεόνασμα. Επιπλέον, οι απόψεις του είναι κυρίαρχες σε επίπεδο Ευρωζώνης. Δέχεται την κριτική πολλών Ευρωπαίων πολιτικών, δεν έχει διατυπωθεί όμως ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση για τον τρόπο λειτουργίας και τους στόχους της Ευρωζώνης.

Το ΔΝΤ, βέβαια, δεν έχει σε όλα τα ζητήματα σωστές απόψεις και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών κ. Σόιμπλε μπορεί να κάνει λαθεμένες εκτιμήσεις για την κατάσταση στην Ελλάδα. Είναι όμως άλλο η συνεννόηση και η διαπραγμάτευση στο πλαίσιο κοινών επιδιώξεων και άλλο η μετατροπή ισχυρών θεσμών και παραγόντων που πρωταγωνιστούν στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης σε ιδεολογικούς και πολιτικούς αντιπάλους. Το Μαξίμου χρησιμοποιεί διπλή γλώσσα. Επισήμως θέλει τη συνεργασία, ενώ με τις κατάλληλες διαρροές στα επηρεαζόμενα από αυτό ΜΜΕ δημιουργεί ένα κλίμα αντιπαλότητας, θεωρώντας ότι μπορεί να του είναι χρήσιμο. Οι Ευρωπαίοι εταίροι και οι πιστωτές καταγράφουν, σε καθημερινή βάση, την κυβερνητική διγλωσσία και θεωρούν ότι είναι ένα ακόμη δείγμα της περιορισμένης αξιοπιστίας της κυβέρνησης Τσίπρα. Ο πρωθυπουργός πρέπει να εγκαταλείψει αυτού του είδους τις επικοινωνιακές, πολιτικές ασκήσεις, εάν φυσικά ενδιαφέρεται για γρήγορη συνεννόηση, γρήγορες και αποτελεσματικές λύσεις που θα βάλουν ξανά την ελληνική οικονομία σε πορεία ανάκαμψης και στη συνέχεια ανάπτυξης.

Μονομερείς ενέργειες

Ενισχύεται συνεχώς ο πειρασμός για την κυβέρνηση να προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες, ανάλογες με εκείνες που έκανε το 2015. Το τρίτο πρόγραμμα-μνημόνιο περιλαμβάνει συγκεκριμένες διατάξεις που αναφέρονται στην άρση των μονομερών ενεργειών του 2015 ή στη λήψη ισοδύναμων μέτρων για τη χρηματοδότησή τους. Για παράδειγμα, η επαναπρόσληψη στο Δημόσιο των απολυθέντων από την κυβέρνηση Σαμαρά αφαιρεί τη δυνατότητα πραγματοποίησης των προγραμματισμένων νέων προσλήψεων μέχρις ότου καλυφθεί το δημοσιονομικό κόστος. Έτσι, αντί να έχουμε χρήσιμες προσλήψεις που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την εφορία ή το κράτος πρόνοιας, έχουμε άχρηστες επαναπροσλήψεις, για να περάσουν τα κατάλληλα ιδεολογικά και πολιτικά μηνύματα.

Οι μονομερείς ενέργειες καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα, από τον τρόπο λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος, των ανεξάρτητων αρχών, τη στελέχωση της δημόσιας διοίκησης, τον τρόπο λειτουργίας των ΑΕΙ κ.λπ. Η κυβέρνηση προωθεί συστηματικά τους δικούς της ανθρώπους, συχνά σε βάρος της σωστής λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης και του ευρύτερου δημόσιου τομέα της οικονομίας. Όσο πιο δύσκολη γίνεται η κατάσταση, τόσο περισσότερες πρωτοβουλίες αναπτύσσονται στην κατεύθυνση της δημιουργίας κομματικού κράτους. Έχει επικρατήσει η άποψη ότι το κομματικό κράτος μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό οχυρό του ΣΥΡΙΖΑ και ως έναν βαθμό των ΑΝΕΛ σε μια περίοδο κατά την οποία τα κυβερνητικά κόμματα δέχονται μεγάλες πιέσεις.

Οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης σε αυτή την κατεύθυνση μεγαλώνουν την απομόνωσή της στο εσωτερικό και στο εξωτερικό και δημιουργούν τις προϋποθέσεις να πάνε χαμένες πολλές από τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που ακολουθεί μεθόδους που παραπέμπουν στο 2015 αλλά και ένα σημαντικό τμήμα του ελληνικού λαού, που επιμένει σε μια τυφλή διαμαρτυρία και γενική απόρριψη, στην οποία στήριξαν ο κ. Τσίπρας και ο κ. Βαρουφάκης την πολιτική δυναμική τους μέχρι τον Ιούλιο του 2015. Στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της κυβερνητικής πολιτικής πρωταγωνιστούν αυτοί που δικαιολογημένα διαμαρτύρονται, αλλά και αυτοί που εντελώς αδικαιολόγητα αποφεύγουν να εκπληρώσουν βασικές φορολογικές και ασφαλιστικές τους υποχρεώσεις. Μπορεί οι αγρότες να στήνουν μπλόκα διαμαρτυρόμενοι για την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών στον ΟΓΑ –η οποία πράγματι είναι υπερβολική για όσους έχουν κάποια οικονομικά μέσα και δηλώνουν το εισόδημά τους–, θα πρέπει όμως κι αυτοί να δείξουν περισσότερη υπευθυνότητα, εφόσον μέχρι σήμερα το 50% των ασφαλισμένων στον ΟΓΑ δεν καταβάλλει τις εισφορές του. Πολλοί από τους διαμαρτυρόμενους για την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών απλούστατα δεν τις καταβάλλουν, ενώ έχουν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν.

[Free Sunday, τεύχος 351]

Ουκ αν λάβοις από τους... 50άρηδες

kathimerini.gr

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΟΥΛΑΣ

​Μα είναι δίκαιο να κοπεί και άλλο η σύνταξη του πατέρα σου; Μια ζωή δούλευε και ήδη δεν μας φτάνει. Εσείς έχετε όλη τη ζωή μπροστά σας. Εμείς πώς θα ζήσουμε, αν μας κόψουν κι άλλο τη σύνταξή του;». Τουλάχιστον τρεις φορές τις τελευταίες μέρες έχω πέσει σε φίλους που μεταφέρουν ανάλογες συζητήσεις με τους γονείς τους. Ολοι μεταξύ 40 και 50 ετών, με ένα ή δύο παιδιά, ζουν την παράνοια να πρέπει να εξηγήσουν στους ανιόντες γονείς τους ότι το σύστημα «έγκωσε» και δεν βγαίνει. Ενας, μάλιστα, για να πείσει τη μητέρα του ότι χάνει το δάσος πίσω από το δέντρο, της είπε για την πειράξει το εξής: «Μάνα προτιμάς να πάθω εγώ εγκεφαλικό στα 48 μου, επειδή ο Κατρούγκαλος θέλει να μου πάρει κι άλλα για τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ ή ο 85χρονος πατέρας μου;». Και έλαβε βέβαια την αναμενόμενη greek mama απάντηση: «Φτου παιδί μου, μην λες τέτοια πράγματα, έχεις κι εσύ τα δίκια σου, δες όμως τι μας κάνανε».

Εδώ, λοιπόν, φτάσαμε. Να «τσακωνόμαστε» με τους γονείς μας για το ποιος θα επωμιστεί τις σχιζοφρενείς επιλογές της κυβέρνησης. Τι είπατε; Φταίνε μόνον οι προηγούμενοι; Αρκούν 2-3 αριθμοί για να καταλάβει κανείς τις εγκληματικές συνέπειες της «διαπραγμάτευσης» Βαρουφάκη και της «λογικής» της Ζωής Κωνσταντοπούλου που έχει το θράσος να τραγουδά σήμερα στους δρόμους το «μια νύχτα μαγική, σαν την Αργεντινή, να δούμε στο ελικόπτερο Αλέξη (!) ποιος θα μπει». Ναι, ο Αλέξης είναι πια ο υποψήφιος να ανέβει στο ελικόπτερο της διαφυγής και όχι ο Αντώνης ή ο Βαγγέλης.

Εχουμε και λέμε λοιπόν: Πέρυσι τέτοια εποχή η πρόβλεψη της «απεχθούς» τρόικας ήταν ότι η χώρα μας θα είχε 2,5% αύξηση του ΑΕΠ το 2015 και 3,6% το 2016. Σύνολο 6,1%. Τι προβλέπεται σήμερα; 0% το 2015, και ύφεση 0,7% το 2016. Με μια μπακαλίστικη, δηλαδή, αριθμητική, που δεν απέχει, όμως, από την πραγματικότητα, όλα τούτα σημαίνουν ένα 7% μείωση του ΑΕΠ επί των ημερών ΣΥΡΙΖΑ. Η οποία μεταφράζεται σε μια νέα μαύρη τρύπα της τάξεως των 12 δισ. ευρώ, το 40% των οποίων αναλογούν στο κράτος. Είναι ακριβώς τα 5 δισ. ευρώ που ο κ. Τσίπρας θεωρεί δίκαιο να μας πάρει, τάχα ως «αναγκαία αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών», ενώ στην ουσία πρόκειται για τα σπασμένα των Βαρουφάκηδων που καλείται να πληρώσει πάλι ο χειμαζόμενος ιδιωτικός τομέας.

Το γεγονός ότι όλα αυτά τα είχαν δημοσιογραφικά προβλέψει ο... Μπάμπης, ο Πάσχος και οι «καταραμένοι νεοφιλελεύθεροι», όπως τους ονομάζουν οι «σύντροφοι» που τώρα ανακαλύπτουν ότι δεν υπάρχουν τελικά στα υπουργεία κρυμμένα κοφίνια με ευρώ, αποδεικνύεται και από τούτo: Προ έτους oι τροϊκανοί ΔΕΝ ζητούσαν να κοπεί καμία κύρια σύνταξη. Ενώ σήμερα κάνουν τις πράξεις και απλά λένε στην κυβέρνηση «παιδιά τα νούμερα που μας δείχνετε δυστυχώς δεν βγαίνουν μόνο με τις επικουρικές».

Και κάπως έτσι ο κ. Κατρούγκαλος έφτασε στο σημείο να αναρωτιέται δημοσίως «γιατί είναι άδικο να πληρώνει φόρο 38% όποιος βγάζει 10.000 ευρώ τον χρόνο;». Θα του το εξηγήσω δανειζόμενος στοιχεία που δημοσίευσε ο συνάδελφος Κ. Στούπας (capital.gr). «Ο μέσος μεικτός μισθός στην Ελλάδα πέρυσι ήταν 1.048 ευρώ. Αν από αυτά αφαιρέσουμε τα 383 ευρώ που θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση ως ασφαλιστική συνεισφορά του κάθε εργαζομένου για κάθε σημερινό συνταξιούχο, τότε μεικτά σε κάθε εργαζόμενο μένουν 665 ευρώ. Κι αν από αυτά αφαιρέσουμε και τους φόρους, τις άλλες εισφορές και το βασικό κόστος διαβίωσης, τότε βρισκόμαστε κάτω από το μηδέν». Χώρια δε που ο κ. Κατρούγκαλος αποκρύπτει ότι αν οι σημερινοί εργαζόμενοι πληρώσουν τέτοιες εισφορές, είναι βέβαιο ότι εκείνοι δεν θα πάρουν ποτέ σύνταξη, καθώς ήδη καταδικάζονται να μην μπορούν να δημιουργήσουν δικό τους ασφαλιστικό απόθεμα.

Θα αναρωτιέστε προφανώς και ποια είναι η λύση τώρα που έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Ειδικός δεν είμαι, αλλά την αμαρτία μου θα την πω. Οταν το 25% των συντάξεων που αθροίζονται σε 8 δισ. ευρώ τον χρόνο (!), τις παίρνουν αποδεδειγμένα άνθρωποι που είναι 48-65 ετών, μου είναι αδιανόητο να ακούω απόψεις (ακόμη και στη Ν.Δ.) ότι δεν μπορούν να πειραχθούν τα κεκτημένα.

Διότι εδώ που έχουμε φτάσει, τίποτα δεν είναι πια κεκτημένο και αν δεν υπάρξει μια στοιχειωδώς δίκαιη ρύθμιση από τους όποιους κυβερνώντες, η λύση θα προκύψει εξωγενώς. Τι εννοώ; Οτι όλοι οι 50άρηδες που είναι στους δρόμους έχουν πια καταλάβει τι συμβαίνει και απλούστατα είναι ζήτημα χρόνου να πάψουν να πληρώνουν τις συντάξεις των συνομηλίκων τους. Θα κηρύξουν στάση πληρωμών για να βοηθήσουν, όπως μπορούν, τη... φουκαριάρα τη μάνα τους.

Υπεγράφη η συνεργασία του Διορθόδοξου Κέντρου της Εκκλησίας με τη Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

Το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου, στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης τιμήθηκε, όπως κάθε χρόνο, η μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Μεγάλου, ο οποίος είναι και ο Προστάτης της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ο εορτασμός ξεκίνησε με το μυστήριο της Θείας ευχαριστίας το οποίο τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος.

Παρέστησαν Συνοδικοί Ιεράρχες και άλλοι Αρχιερείς, ενώ παρόντες ήταν Καθηγητές των Θεολογικών σχολών Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Αμέσως μετά, πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Διορθοδόξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος, η καθιερωμένη κοινή σύσκεψη της Ιεράς Συνόδου με τους Καθηγητές των Θεολογικών Σχολών.

Στον χαιρετισμό του ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε στον Μέγα Φώτιο λέγοντας μεταξύ άλλων πως «υπήρξε η εξοχότερη πνευματική φυσιογνωμία της εποχής του και μία από τις σπουδαιότερες όλων των εποχών. Διέπρεπε σε όλους τους τομείς. Πνεύμα προικισμένο με σπάνιες αρετές». Σε άλλο σημείο του χαιρετισμού του επεσήμανε πως «η αγάπη είναι αυτή που δίνει αξία σε όλα τα άλλα χαρίσματα που μας δίνονται από τον Θεό».

Στον εφετινό εορτασμό ομιλητής ήταν ο κ. Θωμάς Ιωαννίδης, Καθηγητής και Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα: «Η έννοια της αγάπης κατά τον Απόστολον Παύλον και τον Άγιον Φώτιον». 

Ο κ. Ιωαννίδης αναφέρθηκε στην αγάπη όπως αυτή διανθίζεται στην Παύλεια θεολογία λέγοντας πως ο Παύλος μέσω της διδασκαλίας της αγάπης συνέβαλε, ώστε να αποφεύγεται κάθε μορφή ξενοφοβίας, μισαλλοδοξίας και φανατισμού.

Αναφέρθηκε, επίσης, στον Άγιο Φώτιο λέγοντας πως ήταν αγωνιστής, δίκαιος, φιλεύσπλαχνος και όσο ήταν Πατριάρχης ενσάρκωσε την Παύλεια Θεολογία της αγάπης στην ποιμαντική διακονία του, ώστε να επικρατήσει η ενότητα στην Εκκλησία. 

Επεσήμανε πως οι λόγοι και των δύο παραμένουν διαχρονικοί, αφυπνιστικοί και υποδειγματικοί χαρακτηρίζοντάς τους παραδείγματα γνησιότητας και αυθεντίας. 

Ο Αρχιεπίσκοπος στη συνέχεια σχολίασε πως «κάποτε η κοινότητα ήταν και η ενορία. Η Εκκλησία ήταν και ο Δήμος. Σήμερα βλέπουμε διαφορετικά πράγματα. Υπάρχει μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων που λέει πως δε θέλει να μας ξέρει ή να ενδιαφερόμαστε για αυτούς. Εμείς, όμως, έχουμε καθήκον να τους αγαπάμε. Έχουμε καθήκον να ενδιαφερόμαστε, είτε είναι λευκοί είτε μαύροι, είτε είναι πιστοί είτε μέτρια πιστοί. Η αγάπη μας, όμως, αυτή, μας δίνει το δικαίωμα να μπούμε στη ζωή τους και να τους υποδείξουμε τον τρόπο με τον οποίο θα ζουν;» αναρωτήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος επισημαίνοντας πως «είναι ένα ερώτημα για μένα ως χριστιανό, ως ποιμένα, ως Αρχιεπίσκοπο, αλλά ακόμη και ως άνθρωπο που πρέπει να προβληματίζεται».

Mνημόνιο συνεργασίας του Διορθοδόξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος με την Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας.

Αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος και η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων επισημοποίησαν την έμπρακτη συνεργασία τους.

Στο κείμενο που υπεγράφη, ο Διευθυντής του Διορθοδόξου Κέντρου Μητροπολίτης Θερμοπυλών κ. Ιωάννης και ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων κ. Γεώργιος Καλαντζής συμφώνησαν για τη συνεργασία των δύο φορέων πάνω σε δράσεις που αφορούν σε θέματα επιμόρφωσης και στον σημαντικό ρόλο που αυτά παίζουν στις θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξύ ομάδων, αλλά και πάνω στους ειρηνικούς τρόπους επίλυσης διαφορών που ανακύπτουν.

Ταυτόχρονα θα αναζητηθεί η δημιουργία πεδίου ομαλής συνύπαρξης και πρωτοβουλιών που θα εμποδίζουν την εμφάνιση μισαλλοδοξίας και φανατισμών.

Αμέσως μετά πραγματοποιήθηκε συζήτηση μεταξύ των παρισταμένων.

Όλες οι άδειες που δικαιούνται οι εκπαιδευτικοί

Το Άρθρο 37  του Ν.4351/2015, αναφέρει αλλαγές στις άδειες για εξετάσεις και συνέδρια- σεμινάρια αναπληρωτών εκπαιδευτικών

Ευχαριστώ τη γραμματέα του ΠΥΣΠΕ Καστοριάς, Αγγελική Ματούση για την υπόδειξη-ενημέρωση 

Με αφορμή την τροποποίηση των διατάξεων του Ν. 3528/2007 από τον Ν.4210/2013, την ενσωμάτωση της Οδηγίας 2010/18/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στην εθνική μας νομοθεσία με τις διατάξεις του Κεφαλαίου ΣΤ’ του Ν. 4075/2012 και τα σχετικά ερωτήματα που υποβάλλονται στις Υπηρεσίες μας, σας παραθέτουμε τις άδειες που δικαιούνται οι εκπαιδευτικοί της δημόσιας πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς και το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο των αδειών αυτών για διευκόλυνση των Υπηρεσιών σας και παρακαλούμε να φροντίσετε για την ενημέρωση όλων των εκπαιδευτικών της περιοχής αρμοδιότητάς σας.

Επισημαίνουμε ότι, όλες οι άδειες για τις οποίες δεν απαιτείται γνώμη υπηρεσιακού συμβουλίου χορηγούνται από την Υπηρεσία στην οποία υπηρετεί ο εκπαιδευτικός, είτε οργανικά είτε με απόσπαση. Στην περίπτωση απόσπασης, η Υπηρεσία, στην οποία είναι αποσπασμένοι οι εκπαιδευτικοί, υποχρεούται να κοινοποιήσει την απόφαση, με την οποία χορηγείται η άδεια, στην οργανική τους θέση.

Οι άδειες για τις οποίες απαιτείται γνώμη υπηρεσιακού συμβουλίου εξετάζονται από το υπηρεσιακό συμβούλιο της οργανικής θέσης. Στην περίπτωση αποσπασμένου εκπαιδευτικού, o φορέας απόσπασης έχει τη δυνατότητα να εισηγηθεί θετικά ή αρνητικά για τις άδειες οι οποίες εξετάζονται από το υπηρεσιακό συμβούλιο της οργανικής θέσης.

Οι διατάξεις του Υπαλληλικού Κώδικα (N.3528/2007), άρθρα 48 έως 53 για τις κανονικές και λοιπές άδειες, καθώς και άρθρα 54 έως 56 για τη διάρκεια των αναρρωτικών αδειώνόπως τροποποιήθηκαν και ισχύουν, εφαρμόζονται και στους εκπαιδευτικούς με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου του δημοσίου, βάσει των προβλέψεων του Ν. 2839/2000 (άρθρο 4 παρ. 5) και του Ν. 3230/2004 (άρθρο 12 παρ. 6 και 7), με τις οποίες επεκτάθηκε η ισχύς των ανωτέρω άρθρων και στο προσωπικό αυτό. 

Ι. ΑΔΕΙΕΣ ΜΟΝΙΜΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Α. ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΔΕΙΑ (άρθρο 48 του Υ.Κ.)

Η σχετική εγκύκλιος ΕΔΩ

Κομμάτια και θρύψαλα, ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ

Του Μάνου Στεφανίδη

Αναπληρωτής καθηγητής του ΕΚΠΑ

Εδώ και ένα χρόνο, σχεδόν καθημερινά, διαπιστώνουμε όλοι εμείς ψηφοφόροι ή μη του Τσίπρα ότι η σύγκρουση της κυβέρνησης με την πραγματικότητα, αποδεικνύει πάντα πως η πραγματικότητα είναι λάθος. Αν σιχαίνομαι κάτι στις ανθρώπινες συμπεριφορές αυτό είναι ο φθόνος και η μιζέρια ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούνται τεχνηέντως για να στρέψουν τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. Δυστυχώς αυτό κάνει τώρα η κυβέρνηση για να καλύψει την πολιτική της φτωχοποίησης την οποία το πτωχευμένο κράτος οφείλει να επιβάλει.

Προσωπικά ποτέ δεν ζήλεψα τους πλούσιους αλλά μάλλον λυπόμουν τους νεόπλουτους για την αγραμματοσύνη και την κουφότητά τους. Πίστευα επίσης ανέκαθεν πως τα πράγματα προάγονται από την ταξική αγάπη και όχι το μονόπαντο ταξικό μίσος. Ντρέπομαι λοιπόν που μερικοί νεόπλουτοι σαν τον Σταθάκη, τον Σκουρλέτη, τον Φλαμπουράρη, τον Κατρούγκαλο, αλλά και τον Δρίτσα κλπ. διαλύουν τη χώρα εκ του ασφαλούς μιλώντας για δήθεν ταξική συνείδηση και πουλώντας αντί στρατηγικών, ιδεοληψίες (ξεπουλώντας συγχρόνως τη χώρα χωρίς αντιστάσεις, χωρίς αιδώ, χωρίς φόβο Ιστορίας).

Διαπιστώνει επίσης κανείς πως και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ ισχύει ο ιστορικός νόμος: η αριστερή ιδεολογία γίνεται φασίζουσα διακυβέρνηση. Δυστυχώς. Παρακολουθούσα έντρομος το προπαγανδιστικό φιλμάκι στη φιέστα του Ταέ Κβον Ντο και δεν πίστευα τα μάτια μου. Κυρίως δεν πίστευα πως θα ερχόταν η στιγμή να υπερασπίσω εγώ τον Πρετεντέρη ή τον Πορτοσάλτε! Επειδή τους «εχθρούς» μας στη Δημοκρατία δεν τους λυντσάρουμε ούτε καν φραστικά αλλά τους στέλνουμε στον εισαγγελέα αν έχουμε στοιχεία. Όμως ξέχασα. Μας κυβερνάει σήμερα η χειρότερη εκδοχή του ΠΑΣΟΚ μια λαϊκίστικη δημοκρατία και ένας κομματικός μηχανισμός που μοιράζει εκ περιτροπής τις προσόδους που πια δεν έχει. Γι’ αυτό και κυριαρχεί το αποκρουστικό δόγμα «Ο καθένας για τον εαυτό του». Ή, η κατάχρηση ατομικών παραδείσων οδηγεί αφεύκτως σε συλλογική κόλαση.

Επίσης αποδεικνύεται πως η έλλειψη θεωρίας και συγκεκριμένης στρατηγικής ανατρέπει το όποιο αριστερό πρόσημο, μεταμορφώνοντας τους «δηλωσίες αριστερούς» στη χειρότερη μορφή εκτελεστικής εξουσίας. Αυτό που ζούμε ένα χρόνο τώρα είναι ένα μοναδικό ρεσιτάλ λαϊκισμού και υποσχεσιολογίας που οδηγεί σε ψεύδη επί ψευδών και στην αποκρουστική διαστρέβλωση των όποιων προεκλογικών δεσμεύσεων προγραμμάτων κτλ. Το ήθος και η παράδοση της αριστεράς υποβιβάζονται στις μούτες του Κατρούγκαλου, τον κυνισμό του Σταθάκη και τις γελοιότητες του Φλαμπουράρη. Κι άλλο ένα συμπέρασμα: η ιδεοληψία σε συνδυασμό με την αγραμματοσύνη οδηγούν σε παραλογισμούς του τύπου «καταδικάζουμε» τα πρότυπα σχολεία και την αριστεία ή στο όνομα του ασύλου επαναφέρουμε τον νόμο-πλαίσιο του Ανδρέα Παπανδρέου καταδικάζοντας τα Πανεπιστήμια σε περαιτέρω απαξίωση.

Λεπτομέρεια: Σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο που η φύλαξη είναι περιορισμένη, γίνεται ντου στα κτίρια της Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου από ομάδες ληστών γιατί βέβαια υπάρχει εύκολο κέρδος (ιδιαίτερα από την κλοπή υπολογιστών και λοιπών ηλεκτρονικών μηχανημάτων) και κανένα ρίσκο… λόγω ασύλου. Μόλις πριν από μια εβδομάδα τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής, άγνωστοι έσπασαν την κεντρική γυάλινη θύρα της Φιλοσοφικής Σχολής και προσπάθησαν ανεπιτυχώς να παραβιάσουν τα εστιατόρια και κάποιες γραμματείες. Ενημερώνω σχετικά τον κ. Φίλη επειδή όπως πάντα συμβαίνει τέτοιες ειδήσεις δεν διαρρέουν στον τύπο.

Η προσωπική μου απογοήτευση κορυφώνεται όταν σκέφτομαι πως ούτε καν στον πολιτισμό, τον άλλοτε προνομιακό χώρο της αριστεράς, έχει επιτευχθεί το παραμικρό έργο. Ούτε η παραμικρή ανατροπή ή καινούρια ιδέα. Κάτι διάβολε που να μας διαφοροποιεί από τους επαγγελματίες της εξουσίας. Αντ’ αυτών κυριαρχούν ο νεποτισμός, η αναξιοκρατική προώθηση των ημετέρων, οι τραμπουκισμοί που εκλαμβάνονται ως «αγώνες», η συνδικαλιστική αυθαιρεσία που βαφτίζεται εργασιακό δικαίωμα και εν τέλει ο τρόμος απέναντι στην οποιαδήποτε αξιολόγηση, την οποιαδήποτε αξιοκρατία.

Η τεράστια κωλοτούμπα του Τσίπρα τον κατέστησε άκρως ευάλωτο και χειραγωγούμενο στο εξωτερικό και εντελώς αναξιόπιστο και πολιτικά αφερέγγυο στο εσωτερικό. Το προφανές πολιτικό του έλλειμμα επιβεβαιώνεται στην παντελή αδυναμία του να διαπραγματευθεί, να επιλέξει ικανούς συνεργάτες, να αποκαταστήσει το σμπαραλιασμένο κύρος της χώρας, να εμπνεύσει ένα στοιχειώδες όραμα σε μια κοινωνία που παρουσιάζεται κατακερματισμένη, φοβική, κατατονική. Έντρομη εμπρός σε οποιαδήποτε αλλαγή ή μεταρρύθμιση, εθισμένη στη στατικότητα και την αναβολή. Γιατί μπορεί να μην τα φάγαμε όλοι μαζί αλλά σίγουρα όλοι μαζί και συνειδητά τρώμε το μέλλον των επόμενων γενιών.

Τούτων δοθέντων, το μέλλον προοιωνίζεται ακόμα πιο ζοφερό χωρίς καμιά προοπτική εξόδου από το τέλμα. Τα ψέματα και οι υπεκφυγές συνεχίζονται και στο εξωτερικό και στο εσωτερικό με αποτέλεσμα η χώρα να αλυσοδένεται ακόμη πιο σφικτά στη σκληρότητα των μνημονίων και στην αυθαιρεσία των δανειστών. Ο κρατικιστής Τσίπρας απεμπολεί και τις τελευταίες ευκαιρίες παραγωγής πλούτου και επιχειρηματικότητας στη χώρα, παίζοντας ἐν οὐ παικτοῖς και διακυβεύοντας πράγματα που είναι a priori εκτός διαπραγμάτευσης όπως π.χ. η παραμονή μας στο Σένγκεν ή το Ευρώ.

Κι όλα αυτά τη στιγμή που και η ίδια η Ευρώπη νοσεί βαθύτατα, αυτοδιαλυόμενη βελούδινα, με ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων, χωρίς συνείδηση ή προοπτική ιστορίας. Ο βορράς εξακολουθεί να απομυζά τον νότο, η Γερμανία να επωφελείται τα μέγιστα από την ελληνική κρίση, η Μεγάλη Βρετανία να προσβλέπει ήδη στην έξοδό της, η Γαλλία να μη μπορεί να αναχαιτίσει την ακροδεξιά πλημμυρίδα και η Δανία να προχωρήσει σε κατασχέσεις των τιμαλφών των μεταναστών! Η κτηνωδία υποδύεται τον πολιτικό ρεαλισμό. Δηλαδή η Ευρώπη η ίδια απεμπολεί εκείνον τον πολιτισμό στον οποίον υποτίθεται ότι στηρίζεται.

Και μέσα σ’ αυτό το δυσώδες όσο και ζοφερό σκηνικό, η Ελλάδα μοιάζει με οχληρό κομπάρσο τον οποίο πλέον κανείς δεν εμπιστεύεται και που οι πάντες αισθάνονται πως εύκολα μπορούν να εκμεταλλευτούν. Τελευταία πρόταση των σοφών της ευρωπαϊκής ηγεσίας είναι να μεταμορφωθεί η Ελλάδα, εξαγοραζόμενη, σε ένα απέραντο κρατητήριο ψυχών, με τις θάλασσές της υγρό νεκροταφείο για όσους αποτολμούν να διεκδικήσουν την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και το άσυλο που ένας ανώτερος πολιτισμός υποτίθεται πως παρέχει προς κάθε χειμαζόμενο. Και είναι αυτό ακριβώς το ζήτημα στο οποίο η χώρα μας έχει βραχυκυκλωθεί δραματικά. Και πρόκειται ακριβώς για προβλήματα που σαφώς την υπερβαίνουν. Και είναι ακριβώς η στιγμή που οι εταίροι μας, προσφέροντάς μας καθρεφτάκια, θα μας πιέσουν για τα χειρότερα. Πιο συγκεκριμένα, θα πιέσουν μια κυβέρνηση μαθητευόμενων μάγων που ούτε μπορεί αλλά ούτε και ξέρει πώς να αντισταθεί. Άρα τα χειρότερα είναι ήδη εδώ ενώ η πολιτική και πνευματική ηγεσία του τόπου είναι σαφώς απούσες.

ΥΓ. Και ενώ δημοσιεύτηκε το συνταρακτικό πόρισμα Ρακιντζή για τα οικονομικά σκάνδαλα του ΕΛΚΕ, σώφρων σιωπή και από πλευράς υπουργείου Παιδείας αλλά και ακαδημαϊκής κοινότητας. Διερωτώμαι: Μαζί τα φάγαμε;