Τάκης Θεοδωρόπουλος
Αντώνης Σαμαράς, εκτός όλων των άλλων, κατηγορεί την κυβέρνηση για την πολιτική κατευνασμού απέναντι στην Τουρκία. Δεν με απασχολεί αν η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση απέναντι στη γείτονα διαφέρει απ’ αυτήν που ακολούθησε ο ίδιος όταν ήταν πρωθυπουργός. Καθότι ούτε διπλωμάτης είμαι ούτε «ειδικός των διεθνών σχέσεων», θα με ενδιέφερε να μάθω ποια εναλλακτική πολιτική προτείνει για να βγει η χώρα από το τέλμα στο οποίο έχει περιπέσει κατά τη γνώμη του. Τον έχω ακούσει να απευθύνει διάφορες αποστροφές, όπως ότι δεν έχουμε να πούμε τίποτε με «συμμορίτες», όπως ο Ερντογάν. Θα είχε ενδιαφέρον να μας πει όχι τι δεν πρέπει να κάνουμε, αλλά τι θα έπρεπε να κάνουμε που δεν κάνουμε. Μήπως να αρχίσουμε στα χαστούκια αυτούς τους κοιμισμένους Ευρωπαίους ή να απαιτήσουμε άμεση επιβολή του διεθνούς δικαίου του οποίου, δυστυχώς, η επίκληση εκ μέρους μας έχει καταντήσει σχεδόν γραφική. Αρκεί μια όχι απαραιτήτως ενδελεχής ανάγνωση του Θουκυδίδη για να το αντιληφθούμε. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η εναλλακτική στην πολιτική του κατευνασμού είναι η πολιτική της σύγκρουσης. Ο κ. Σαμαράς το ξέρει αυτό, όμως δεν τολμάει να το πει διότι είναι σε θέση να γνωρίζει ότι κανείς Ελληνας –υποψήφιος ψηφοφόρος του ή όχι– δεν το θέλει αυτό. Υποψιάζομαι ότι ούτε ο ίδιος το επιθυμεί. Οπότε το συμπέρασμα προκύπτει μάλλον αβίαστα. Ο κ. Σαμαράς διαφωνεί με την πολιτική κατευνασμού, όμως δεν έχει να προτείνει μια βιώσιμη εναλλακτική σ’ αυτήν. Κοινώς δεν ξέρει τι θέλει.
Όλα αυτά με κάνουν να σκεφτώ ότι το πρόβλημά του δεν είναι πολιτικό. Είναι προσωπικό. Δικαίως ή αδίκως –δεν κρίνω– δεν αντέχει τον κ. Μητσοτάκη. Ίσως να αισθάνεται ότι του στέρησε τη δεύτερη ευκαιρία, που ακόμη περιμένει για να δικαιωθεί. Αυτό πάντως που μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται είναι ότι η μόνη πολιτική ευκαιρία που του έχει απομείνει είναι να εμποδίσει να σχηματισθεί κυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές. Σε τέτοια περίπτωση δεν θα μιλάμε για πολιτική κατευνασμού, αλλά για πολιτική επιβίωσης της χώρας. Επειδή έχει δημιουργηθεί ένα άτυπο έστω μέτωπο πολιτικών και ακαδημαϊκών οι οποίοι αισθάνονται άβολα με την «πολιτική κατευνασμού» –μια εκδοχή του κάποτε προοδευτισμού– σκέφτομαι δύο πράγματα τα οποία έχουν να κάνουν με την κοινή λογική. Η Ελλάδα την τελευταία φορά που συγκρούσθηκε με την Τουρκία ήταν το 1921. Έχασε τη Μικρασία. Αντιθέτως με την πολιτική κατευνασμού που ακολούθησε μετά το 1974 δεν έχει χάσει ούτε βραχονησίδα στο Αιγαίο. Ούτε με το τουρκολιβυκό μνημόνιο ούτε με τις φαντασιώσεις περί «Γαλάζιας Πατρίδας». Η διπλωματία της αποδείχθηκε αποτελεσματική. Μια λειτουργική πολιτική δεν την αλλάζεις εκτός κι αν δεν σ’ αφήνει να κοιμηθείς το του Μιλτιάδου τρόπαιον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου