Συγκρίσεις και αλήθειες για τη ΔΕΗ

Τα τελευταία χρόνια η ΔΕΗ μετασχηματίστηκε από μια ουσιαστικά χρεωκοπημένη εταιρεία που έθετε σε κίνδυνο ολόκληρη τη χώρα, σε μια σύγχρονη δυναμική εταιρεία με πρωταγωνιστικό ρόλο στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. Οι συγκρίσεις με το σήμερα είναι καταλυτικές.

Πώς ήταν η ΔΕΗ το 2019 και πώς σήμερα;

• Τον 2019, τον Απρίλιο, λίγους μήνες πριν ο ΣΥΡΙΖΑ αποχωρήσει από την εξουσία, ο ορκωτός ελεγκτής Ernst & Young στην τακτική του έκθεση για τη ΔΕΗ επισήμανε κινδύνους για τη βιωσιμότητα της εταιρείας. Ορίζοντας μάλιστα ως ορόσημο για την κατάρρευση της ΔΕΗ την 30η Σεπτεμβρίου του 2019. Εάν μέχρι τότε, δεν λαμβάνονταν τα απαραίτητα μέτρα για να αλλάξει ρότα, η μεγαλύτερη επιχείρηση της χώρας θα κατέρρεε και μαζί της η ελληνική αγορά.
• Σήμερα, 6 χρόνια μετά, η ΔΕΗ έχει εξυγιανθεί πλήρως και η πιστοληπτική της ικανότητα έχει αναβαθμιστεί από διεθνείς οίκους αξιολόγησης. Από την «κίτρινη κάρτα» πέρασε στην επιβράβευση.
• Η ΔΕΗ σήμερα είναι μια σύγχρονη δυναμική ενεργειακή εταιρεία που πρωταγωνιστεί στην ευρύτερη περιοχή, είναι ελκυστικός προορισμός για κάθε επενδυτή και αυτό αποτυπώνεται στα οικονομικά της μεγέθη, στην αξία της μετοχής της και στη δυναμική ανάπτυξης της εταιρείας.

Τι θα σήμαινε η κατάρρευση της ΔΕΗ το 2019;

• Ότι τα χρέη της, ύψους άνω των 4 δισ. ευρώ θα κηρύσσονταν αυτομάτως απαιτητά από τις ελληνικές τράπεζες, οι οποίες θα κατέρρεαν επίσης – καθώς θα χρειαζόταν νέα ανακεφαλαιοποίηση με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων – και μαζί τους θα κατέρρεε για άλλη μία φορά η ελληνική οικονομία. Θα ήταν άλλη μία «μεγάλη επιτυχία» της κυβέρνησης Τσίπρα, που φρόντισε μέσα στη θητεία της, ώστε η ΔΕΗ να αποπληρώσει όλα τα χρέη της στις τράπεζες του εξωτερικού με νέα δάνεια από τις ελληνικές τράπεζες κάνοντας έτσι το πρόβλημα 100% ελληνικό.
• Ότι θα κατέρρεαν όλοι οι προμηθευτές της, καθώς εκτός από τα χρέη στις τράπεζες, η ΔΕΗ χρωστούσε το 2019 και πάνω από 2,5 δισ. ευρώ στους προμηθευτές της. Δηλαδή σε εκατοντάδες επιχειρήσεις σε όλη τη χώρα που θα κατέρρεαν και εκείνες.

Σήμερα η ΔΕΗ όχι μόνο δεν κινδυνεύει με χρεοκοπία, αλλά αναβαθμίζεται πιστοληπτικά, προσελκύει επενδυτές, δημιουργεί θέσεις εργασίας και νέες υπηρεσίες, στηρίζει τις περιοχές που υλοποιείται η ενεργειακή μετάβαση, στηρίζει τους πελάτες και τους συνεργάτες της.

Πώς / Γιατί χρεωκόπησε η ΔΕΗ επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και Τσίπρα;

Οι πολιτικές απαξίωσης και κατακερματισμού της ΔΕΗ, που ακολουθήθηκαν την περίοδο Σύριζα, είχαν ως αποτέλεσμα να ευνοούνται ανταγωνιστικά μεγάλα συμφέροντα στο χώρο της ενέργειας.

• Βασικός πυλώνας αυτού του υπονομευτικού για τη ΔΕΗ εγχειρήματος ήταν οι διαβόητες δημοπρασίες ΝΟΜΕ, με τις οποίες η ΔΕΗ υποχρεώθηκε με Νόμο να πουλάει ρεύμα κάτω του κόστους στους ανταγωνιστές της ζημιώνοντας την επιχείρηση πάνω από 600 εκατ. Μιλάμε για μια πρωτοφανή πρακτική σε βάρος της ΔΕΗ και του Δημοσίου ως κύριου μετόχου της εταιρείας.
• Παράλληλα η μηδενική επένδυση σε ΑΠΕ και η συνέχιση της ζημιογόνας δραστηριότητας του λιγνίτη – ο οποίος παρά τις διάφορες ανυπόστατες θεωρίες που διακινούνται παραμένει ακριβό καύσιμο λόγω της αντιπεριβαλλοντικής του φύσης – δημιουργούσε ζημιές πάνω από 300 εκ ευρώ το χρόνο.
• Ο μηδενικός έλεγχος στις ληξιπρόθεσμες οφειλές – την οποία βάφτισαν «κοινωνική πολιτική» – είχε ως αποτέλεσμα αυτές να εκτιναχθούν στα 3 δισ. ευρώ.
• Σε μια εποχή διεθνούς ανταγωνισμού, προκλήσεων και αυξημένων αναγκών η ΔΕΗ διοικούνταν ως απαρχαιωμένη ΔΕΚΟ, εξυπηρετώντας παράλληλα προφανείς σκοπιμότητες.

Σήμερα η ΔΕΗ έχει εξυγιανθεί, διοικείται με σύγχρονο τρόπο, έχει ανακτήσει τον ηγετικό της ρόλο στο χώρο της ενέργειας, αναπτύσσεται και δεν συρρικνώνεται προς όφελος ανταγωνιστών της, έχοντας παράλληλα επιτρέψει να αναπτυχθεί ένα πιο υγιές περιβάλλον στο χώρο της ενέργειας.

Ποια ήταν η αξία της ΔΕΗ το 2019 και ποια σήμερα;

• Η αξία της ΔΕΗ το 2019 ήταν γύρω στα 300 εκατ. ευρώ. Άρα η περιουσία του Δημοσίου (δηλαδή των Ελλήνων φορολογουμένων) που κατείχε το 51% άξιζε γύρω στα 150 εκατ. Ευρώ.
• Σήμερα η αξία της ΔΕΗ είναι γύρω στα 7,5 δισ. ευρώ, άρα η περιουσία του Δημοσίου με το 34% αξίζει 2,5 δισ., είναι δηλαδή πολλαπλάσια σε σχέση με το 2019.
• Επιπλέον, μόνο τα τελευταία χρόνια το Δημόσιο έχει εισπράξει από μερίσματα πάνω από 152 εκατ. ευρώ, ποσό μεγαλύτερο από τη συνολική αξία της περιουσίας του το 2019!
• Σήμερα η ΔΕΗ έχει εξυγιανθεί, αξίζει περισσότερα, η περιουσία του Δημοσίου έχει πολλαπλασιαστεί και όλοι αντιλαμβάνονται ότι τα συμφέροντα του Δημοσίου και των Ελλήνων φορολογουμένων έχουν προστατευτεί από την πορεία της ΔΕΗ, παρά τη μείωση του ποσοστού συμμετοχής του Δημοσίου.

Πώς άλλαξε η ΔΕΗ από το 2019 έως σήμερα;

Έως το 2019 η ΔΕΗ απαξιώνονταν καθημερινά, «έμπαινε μέσα» μέσω των ΝΟΜΕ, δεν μπορούσε να επενδύσει ούτε στα δίκτυα της, ούτε στην ανανέωση των μονάδων της, ούτε σε νέες, καθαρές τεχνολογίες. Ήταν μια εταιρεία σε αποσύνθεση που ουσιαστικά επιδοτείτο από τους πολίτες, οι οποίοι ουσιαστικά πλήρωναν επιπλέον το ρεύμα μέσω των φόρων τους για να κρατιέται τεχνητά ζωντανή η ΔΕΗ.

Το Δημόσιο έκανε το 2021 τη στρατηγική επιλογή να διατηρήσει ποσοστό καταστατικής μειοψηφίας που θα έδινε τη δυνατότητα στη ΔΕΗ να λειτουργήσει με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί, όπως και έγινε. Εξ ου και δεν συμμετείχε στην τότε αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου. Η επιλογή του δικαιώθηκε καθώς σήμερα η ΔΕΗ:

• Έχει εξυγιανθεί οικονομικά και από ζημιογόνα έγινε κερδοφόρα, προσελκύοντας επενδύσεις και κεφάλαια.
• Είναι πρωταγωνίστρια σε επενδύσεις ΑΠΕ οι οποίες όχι μόνο φέρνουν έσοδα και θέσεις εργασίας αλλά βοηθούν στη συγκράτηση των τιμών ρεύματος.
• Επενδύει σε σύγχρονα δίκτυα, τηλεπικοινωνίες, νέα προϊόντα που δημιουργούν συνέργειες και δίνουν πρόσθετη αξία σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
• Επενδύει στην ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης ενισχύοντας το κύρος και τη γεωπολιτική αξία της χώρας μας.

Σήμερα, το Δημόσιο συμμετέχει στη νέα αύξηση μετοχικού κεφαλαίου για να διατηρήσει την καταστατική μειοψηφία του 33,4%, διασφαλίζοντας έτσι το δημόσιο συμφέρον και την περαιτέρω ανάπτυξη της εταιρείας, προς όφελος της κοινωνίας, των εργαζομένων και των μετόχων, δηλαδή των Ελλήνων φορολογουμένων.

Τι κερδίζουν οι πολίτες από την αναγέννηση της ΔΕΗ;

Το 2019 η περιουσία του Δημοσίου, άρα και των Ελλήνων φορολογουμένων απαξιωνόταν καθημερινά. Η χώρα αντιμετώπιζε τον κίνδυνο μια άτακτης χρεωκοπίας της ΔΕΗ η οποία θα συμπαρέσυρε όλη την οικονομία. Η Ελλάδα εισήγαγε ρεύμα από γειτονικές χώρες επειδή η εγχώρια παραγωγή δεν επαρκούσε.

Αν η ΔΕΗ συνέχιζε αυτή την πορεία, πώς θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που δημιούργησε αργότερα η ενεργειακή κρίση, ο πόλεμος στην Ουκρανία, η πρόσφατη κρίση και οι διάφορες κλιματικές προκλήσεις;

Σήμερα η αξία τη συμμετοχής του δημοσίου έχει πολλαπλασιαστεί, ενώ τα οφέλη είναι ορατά και για τους πολίτες.

• Μέσα σε συνθήκες παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης η ΔΕΗ έχει τις συγκριτικά χαμηλότερες τιμές από όλους τους παρόχους.
• Την περίοδο αυτή, με δύο πολέμους σε εξέλιξη και μία νέα ενεργειακή κρίση να κυριαρχεί, οι τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας δεν είναι στο προσκήνιο, κυρίως λόγω της μεγάλης παραγωγής από ΑΠΕ, αλλά και της οικονομικής εξυγίανσης της επιχείρησης.
• Χαρακτηριστικά, οι χονδρικές τιμές ενέργειας το 2019 στην Ελλάδα ήταν 20% ακριβότερες από τις τιμές στην Ε.Ε. ενώ το 2025 ήταν κατά 6,5% φθηνότερες. Και ο λόγος αυτής της αλλαγής τάσης είναι ξεκάθαρα η ένταξη ΑΠΕ στο σύστημα και η απομάκρυνση από τον ακριβό πλέον λιγνίτη.
• Η Ελλάδα για πρώτη φορά στην ιστορία της εξάγει ρεύμα και δεν εισάγει, απόδειξη και αυτό ότι η τιμή της ενέργειας στη χώρα μας είναι χαμηλότερη.
• Αλλά και στη λιανική, σε σύγκριση με τις υπόλοιπές Ευρωπαϊκές χώρες, η Ελλάδα είναι σταθερά τα τελευταία χρόνια κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο των τιμών λιανικής. Το 2018, η Ελλάδα στη λιανική ήταν 16% φθηνότερη από την Ε.Ε. και το 2025 ήταν 22% φθηνότερη από την Ε.Ε. Και μάλιστα η Ελλάδα από τον Ιανουάριο του 2024 και μετά είναι ολοένα και συχνότερα ανάμεσα στις φθηνότερες χώρες.

• Επιπλέον, την περίοδο της ενεργειακής κρίσης, η ΔΕΗ έχει συνδράμει τους καταναλωτές πελάτες της με εκπτώσεις πάνω από 3,5 δισ. ευρώ και αυτό μπορεί να το κάνει επειδή έχει εξυγιανθεί και αναπτύσσεται σε υγιείς δραστηριότητες.

Παράλληλα ο πελάτης έχει μπει στο επίκεντρο της εμπορικής δραστηριότητάς της ΔΕΗ. Με νέα εμπορικά καταστήματα με διευρυμένο ωράριο λειτουργίας. Γραμμή εξυπηρέτησης όλο το 24ωρο. Νέα εμπορικά προϊόντα που συνδυάζουν υπηρεσίες για νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Τι κερδίζει η χώρα και η ΔΕΗ με την επέκταση στην Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη;

Προ 2019, επί ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΕΗ ήταν μια απαξιωμένη εταιρεία, απομονωμένη ευρωπαϊκά, με μοναδική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή, μέσω της εξαγοράς μιας ανύπαρκτης και χρεωκοπημένης εταιρείας στα Σκόπια…

Σήμερα, με τις επενδύσεις της ΔΕΗ στην Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη, η επιχείρηση και η χώρα δυναμώνουν.

Καταρχάς, υλοποιείται ένα βασικό μέρος του business plan της επιχείρησης για το οποίο είχαν αντληθεί σημαντικά κεφαλαία από την αγορά, τα οποία συνέβαλαν στην οικονομική εξυγίανση της ΔΕΗ και στην αύξηση της κεφαλαιακής της αξίας.

Κυρίως όμως, με την επέκταση αυτή η ΔΕΗ διεκδικεί μερίδια σε μεγαλύτερες αγορές, διασφαλίζοντας νέες πηγές εσόδων τα οποία επιστρέφουν στην Ελλάδα. Σε αντίθεση με τη χρεοκοπημένη ΔΕΗ του ΣΥΡΙΖΑ που απομυζούσε κρατικούς πόρους, η σημερινή κερδοφόρα, διεθνοποιημένη ΔΕΗ πληρώνει φόρους και επιστρέφει μερίσματα στο κράτος από τα οποία μπορούν να χρηματοδοτηθούν κοινωνικές δράσεις.

Η εξωστρέφεια της ΔΕΗ είναι επωφελής για τη χώρα και οικονομικά και γεωπολιτικά. Η ΑΜΚ της ΔΕΗ θα την καταστήσει μια ισχυρή επιχείρηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που δεν θα μπορεί να γίνει αντικείμενο επιθετικής εξαγοράς, διασφαλίζοντας ότι θα παραμείνει για πάντα σε ελληνικά χέρια.

Η επιτυχία της ΔΕΗ είναι επιτυχία της Ελλάδας.

Η πορεία της ΔΕΗ είναι ένα μήνυμα ότι η Ελλάδα επέστρεψε. Η εποχή της κρίσης και της απαξίωσης τελείωσε. Η χώρα που ήταν παράδειγμα προς αποφυγή γίνεται πόλος έλξης επενδύσεων.

Η εποχή που η ΔΕΗ συρρικνωνόταν προς όφελος των ανταγωνιστών της, έχανε πελατολόγιο, έβλεπε τη μετοχή της να κατρακυλά, αγόραζε χρεοκοπημένες εταιρείες στα Σκόπια και βούλιαζε μέσα στα χρέη και την παρακμή έχει παρέλθει. Η σημερινή ΔΕΗ μεγαλώνει, αναπτύσσεται, εξαγοράζει εκείνη αντί να λεηλατείται, στηρίζει τους πολίτες και τη χώρα.

Σε μια εποχή διεθνών προκλήσεων, αλλά και σε μια συγκυρία που ο ενεργειακός χάρτης σε ολόκληρη την περιοχή μας αναδιατάσσεται, η δύναμη της ΔΕΗ γίνεται δύναμη για την Ελλάδα.

Πράσινο» έργο 701.612 ευρώ στο Άργος Ορεστικό – Εγκρίθηκε φωτοβολταϊκό πάρκο για τη λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού

Έτσι μειώνονται κατά πολύ τα κόστη λειτουργίας της συγκεκριμένης σύγχρονης μονάδας βιολογικού καθαρισμού προς ανακούφιση των δημοτών, στους οποίους υποχρεωτικά θα μετακυλίονταν.

 

Σημαντική χρηματοδότηση ύψους 701.612,90 ευρώ εξασφάλισε ο Δήμος Άργους Ορεστικού για την υλοποίηση φωτοβολταϊκού πάρκου με σύστημα αποθήκευσης ενέργειας, το οποίο θα καλύπτει μέρος των ενεργειακών αναγκών της Εγκατάστασης Επεξεργασίας Λυμάτων (βιολογικού καθαρισμού) της περιοχής. Σύμφωνα με την απόφαση του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, εντάχθηκε στο Ειδικό Πρόγραμμα Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης 2021-2025 η πράξη με τίτλο: «Φωτοβολταϊκό πάρκο 200 kW με αποθήκευση για τη λειτουργία της ΕΕΛ Δήμου Άργους Ορεστικού».

Το έργο αφορά την κατασκευή φωτοβολταϊκού σταθμού ισχύος 199,50 kW στην περιοχή Λάγουρα του Δήμου Άργους Ορεστικού, με σύστημα ιχνηλάτησης (tracker) αλλά και αποθήκευσης ενέργειας μέσω μπαταριών λιθίου. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, στόχος είναι η κάλυψη σημαντικού μέρους των αυξημένων ενεργειακών αναγκών της εγκατάστασης επεξεργασίας λυμάτων, μειώνοντας σημαντικά το λειτουργικό κόστος του Δήμου, ενώ παράλληλα συμβάλλει στη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και στην προστασία του περιβάλλοντος.

Η σύνδεση του έργου θα γίνει μέσω του συστήματος net billing, δηλαδή με ταυτοχρονισμένο συμψηφισμό παραγόμενης και καταναλισκόμενης ενέργειας. Η ημερομηνία έναρξης του έργου ορίζεται στις 27 Απριλίου 2026, ενώ η ολοκλήρωσή του προβλέπεται έως τις 28 Δεκεμβρίου 2028. Πρόκειται για μία ακόμη παρέμβαση ενεργειακής εξοικονόμησης στην περιοχή, μέσω πόρων της Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης.

Ελλάς – Γαλλία, πάντα συμμαχία

kathimerini.gr

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ότι θεωρεί την Ελλάδα «φανταστική χώρα» και τον Κυριάκο Μητσοτάκη φοβερό τύπο. Δεν έχω αντίρρηση. Αν και περνάμε μια ιστορική φάση, κατά την οποία το ενδιαφέρον του Αμερικανού προέδρου για οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο μάλλον ανησυχία προκαλεί παρά ανακούφιση. Αλήθεια, τι σημαίνει να σε αγαπάει ο Τραμπ; Πρώτον, σημαίνει ότι έχει αντιληφθεί την ύπαρξή σου. Και δεν είναι λίγο να μην περνάς απαρατήρητος από το μυαλό ενός ανθρώπου που κουβαλάει μέσα στους νευρώνες του την οικουμένη ολόκληρη ως ιδιοκτησία του. Δεύτερον, σημαίνει ότι κάτι έχεις που του γυάλισε. Είναι γνωστή η αγάπη του για ό,τι λάμπει. Αυτό βέβαια μπορεί να μας κολακεύει, όμως καλόν θα ήτο να κρατάμε λίγο τις αποστάσεις μας, διότι αν τον τυφλώσει η λάμψη μας μπορεί να μας πνίξει με την πληθωρική αγάπη του. Ως γνωστόν, ο Τραμπ είναι άνθρωπος των άκρων. Λατρεύει τους πάγους της Γροιλανδίας, οπότε είναι πολύ πιθανό να αγαπήσει και τους βράχους του Αιγαίου. Σε γενικές γραμμές είναι σωφρονέστερο οι σχέσεις σου μαζί του να τηρούν τους κανόνες της καλής συμπεριφοράς, αλλά να καταλήγουν σε μια θερμή καληνύχτα. Είναι καλύτερο να νομίζει ότι η Ελλάδα είναι μια αρχαία χώρα γεμάτη ερείπια και σοφούς που μιλούν μπερδεμένα. Δεν χρειάζεται να ξέρει ότι η χώρα αυτή είναι υπαρκτή και δεν κατοικείται μόνον από αρχαίους Έλληνες. Ας φροντίσουν, όταν με το καλό μας επισκεφθεί, να τον υποδεχθούν ως αρχαίοι, με την κατάλληλη ενδυμασία. Είμαι βέβαιος ότι θα το διασκεδάσει.

Τώρα σε ένα πιο σοβαρό επίπεδο, ξέρετε, αυτό που απασχολεί τους γεωστρατηγικούς αναλυτές, τους σύγχρονους επιδημιολόγους, σκέφτομαι μήπως δεν είναι τυχαίο ότι η διαχυτική δήλωση του Τραμπ συνέπεσε με την επίσκεψη του προέδρου Μακρόν και των υποβρυχίων του. Και μάλιστα, σε μια περίοδο όπου οι σχέσεις της Ευρώπης με τον Τραμπ δεν περνούν και τις καλύτερες στιγμές τους. Μου κάνει, δε, εντύπωση πώς η σύμπτωση πέρασε απαρατήρητη από τις ευαίσθητες κεραίες των αναλυτών.

Και τώρα για να σοβαρευτώ. Είμαι παιδί των σχέσεων της Ελλάδας με τη Γαλλία. Θέλω να πω, δεν μπορώ να αγνοήσω τον ρόλο που έπαιξε η Γαλλία το θυελλώδες εκείνο καλοκαίρι του 1974 προστατεύοντας τη διαλυμένη από τη χούντα Ελλάδα. Δεν μπορώ να αγνοήσω επίσης τον ρόλο που έπαιξε ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν στην ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ. Αλήθεια, γιατί δεν υπάρχει πουθενά στη χώρα μας μια αναφορά, μια προτομή, μια επιγραφή, για να μας θυμίζει τον άνθρωπο που συμπαραστάθηκε ενεργά στη χώρα μας στις πιο κρίσιμες στιγμές της. Ήταν δεξιός, δεν λέω, αλλά και ο Καραμανλής δεξιός ήταν. Σε αντίθεση με τον Μιτεράν, που δεν ήθελε να δει ούτε ζωγραφιστό τον Παπανδρέου.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Προχθές στη Ρωμαϊκή Αγορά ο πρόεδρος Μακρόν μίλησε για την ανάγκη ενότητας της Ευρώπης και διατύπωσε χωρίς περιστροφές ότι αυτήν τη στιγμή η Κίνα, η Ρωσία και οι ΗΠΑ στρέφονται εναντίον της. Δεν είπε τίποτε πρωτότυπο ούτε κάτι καινούργιο. Απλώς μίλησε για αυτό που λείπει περισσότερο από την Ένωση, την πολιτική προοπτική. Η Γερμανία μπορεί να είναι η ισχυρότερη οικονομική δύναμη στην Ευρώπη, τη Γαλλία μπορεί να τη βαραίνει το χρέος της, αλλά αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι η Γαλλία πάντα έβλεπε την Ευρώπη ως πολιτική προοπτική. Μην ξεχνάμε ότι ο πρώτος που συνέλαβε μια Ευρώπη ενωμένη ήταν ο Ναπολέων. Την έπνιξε στο αίμα, όμως, για να επιβάλει τις ιδέες της επανάστασης και όχι για να την υποτάξει στην ανωτερότητα του γερμανικού έθνους.

Από το πολιτικό μέλλον της Γαλλίας εξαρτάται το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης. Με το κοινωνικό πρόβλημα που έχουν προκαλέσει οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί, με την αδυναμία ένταξής τους, με την οικονομική εξάντληση των μεσαίων στρωμάτων, με ένα κοινωνικό κράτος που χάνει την ισχύ του κι ένα εκπαιδευτικό σύστημα που υπονομεύει η ιδεολογία του προοδευτισμού, η Γαλλία σήμερα μοιάζει να έχει χάσει τον εαυτό της. Παρ’ όλ’ αυτά, πάντως, παραμένει η πιο αξιόμαχη ευρωπαϊκή δύναμη – και δεν εννοώ μόνο στρατιωτικά. Η Ευρώπη παραμένει η πιο βιώσιμη περιοχή του κόσμου, η μόνη βιώσιμη για εμάς τους Eυρωπαίους. Και οφείλει να κάνει μια γερή επανεκκίνηση. Όπως είπε ο Σουμάν, αν δεν κάνω λάθος –ή μήπως ο Μονέ;– αν ξαναξεκινήσουμε το ευρωπαϊκό πείραμα θα πρέπει να το αρχίσουμε απ’ τον πολιτισμό μας. Κοινώς, να αφήσουμε τις σαχλαμάρες του προοδευτισμού που σπάει καρέκλες και πετάει γάτες για να κάνει τέχνη και να γυρίσουμε στον Μπετόβεν και στον Πικάσο. Μόνον έτσι η Ευρώπη θα αποκτήσει ξανά την αυτοπεποίθησή της. Αυτή που της λείπει σαν να έχει κουραστεί από τους αιώνες της Ιστορίας και της δημιουργίας που κουβαλάει στην πλάτη της.

Μπορεί το ενδιαφέρον της Γαλλίας για τη Μεσόγειο και τον Νότο να μας φαίνεται συγκυριακό ή και ευκαιριακό, όμως αν ξεκινήσει ξανά η Ευρώπη από εκεί θα ξεκινήσει. Όσο για την Ελλάδα, η συμμαχία της με τη Γαλλία είναι ο φυσικός δρόμος της ιστορίας της.

Valdis Dombrovskis: Η Ελλάδα συγκαταλέγεται σήμερα στις ευρωπαϊκές οικονομίες με τις καλύτερες επιδόσεις

Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συναντήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου με τον Ευρωπαίο Επίτροπο Οικονομίας και Παραγωγικότητας, Εφαρμογής και Απλούστευσης Valdis Dombrovskis.

• Κατά τη διάρκεια της συνάντησης συζητήθηκαν οι οικονομικές επιπτώσεις μιας παρατεταμένης κρίσης στη Μέση Ανατολή στην ευρωπαϊκή οικονομία, η ανταγωνιστικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, καθώς και η απορρόφηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.
• Στο πλαίσιο αυτό, ο Επίτροπος Dombrovskis παρέδωσε στον Πρωθυπουργό τον φάκελο με την έγκριση της εκταμίευσης της 7ης δόσης από τα κονδύλια του ΤΑΑ που δικαιούται η Ελλάδα, ύψους 1,18 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Στον διάλογο που είχαν κατά την έναρξη της συνάντησης ο Valdis Dombrovskis, μεταξύ άλλων, ανέφερε:

• Πράγματι η Ελλάδα συγκαταλέγεται σήμερα στις ευρωπαϊκές οικονομίες με τις καλύτερες επιδόσεις. Σε αυτό συνέβαλαν επίσης, σε μεγάλο βαθμό, τα κονδύλια της ΕΕ, τα οποία παραμένουν στη χώρα για να στηρίξουν κρίσιμες επενδύσεις και μεταρρυθμίσεις προκειμένου να υλοποιηθούν.
• Συνολικά, λοιπόν, όπως ανέφερα, η Ελλάδα έχει ένα ισχυρό ιστορικό στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και την αντιμετώπιση των μακροχρόνιων διαρθρωτικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει, με εντυπωσιακά αποτελέσματα αν εξετάσει κανείς τόσο την εξέλιξη του χρέους όσο και της ανεργίας.

- Tο ΑΕΠ της Ελλάδας αυξήθηκε κατά περίπου 13,4% σε σύγκριση με το 2018.

- Το χρέος έχει μειωθεί κατά σχεδόν 43% του ΑΕΠ από το προ-COVID υψηλό του 2018.

- Η ανεργία επίσης έχει μειωθεί δραστικά από το υψηλό του 28% στα μέσα του 2013 στο 8,4% στο τέλος του περασμένου έτους. Πρόκειται, λοιπόν, για μια αξιοσημείωτη ανάκαμψη από κάθε άποψη.

Τα κληροδοτήματα της χούντας

kathimerini.gr

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Είναι κάτι κτίρια που ξεχωρίζουν επειδή δεν έχουν καμιά προσωπικότητα. Συνήθως ξενοδοχεία δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας φτιαγμένα από μπετόν με ομοιόμορφες προσόψεις τα οποία αναρωτιέσαι ποιος θεός τα ξέχασε στο περιβάλλον τους. Για τους παλαιότερους, αυτά δεν έχουν μυστικά. Είναι οι περίφημες χουντοκατασκευές, χαρακτηριστικές μιας Ελλάδας που έβλεπε τον τουρισμό σαν μια μικρομεσαία επιχείρηση. Τώρα που η μνήμη της εποχής εκείνης έχει αρχίσει να ξεθωριάζει, όσα απ’ αυτά έχουν επιβιώσει είναι σημεία αναφοράς. Είναι και κάτι τραγούδια που κάθε τόσο τα θυμούνται στο ραδιόφωνο και με το που τα ακούω μου θυμίζουν τις γιορτές της Πολεμικής Αρετής που ως μαθητές ήμασταν υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε με στρατιώτες με κοντές φουστίτσες που παρίσταναν τους Έλληνες όταν πολεμούσαν με τους Πέρσες. Τα λεγόμενα χουντοτράγουδα που, αν δεν κάνω λάθος, έφτιαξαν ένα είδος το οποίο επιβιώνει ακόμη και σήμερα, το λεγόμενο ελαφρολαϊκό. Χουντοκατασκευές και χουντοτράγουδα ήσαν τα δύο πολιτισμικά κληροδοτήματα που άφησε η εποχή εκείνη.

Μας άφησε και το πολιτικό της βάρος. Κατ’ αρχάς την προσήλωση στη δημοκρατία. Όχι όμως και την αναγνώριση και απαξίωση της βλακείας η οποία οδήγησε στη θυσία της Κύπρου χάρη στην οποία απαλλαγήκαμε απ’ τη δικτατορία. Δεύτερον, τη δημιουργία μερικών πολιτικών ψευδαισθήσεων που άντεξαν σε όλες τις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης. Η πρώτη και κύρια ήταν ο αντιαμερικανισμός ο οποίος στη διάρκεια των χρόνων διευρύνθηκε σε μια δυσπιστία απέναντι στη Δύση, η οποία ακόμη και σήμερα είναι ζωντανή. Η δεύτερη ψευδαίσθηση είναι το λεγόμενο φοιτητικό κίνημα. Η πεποίθηση ότι αυτό έριξε τη χούντα και ήταν ο τοποτηρητής της δημοκρατίας. Με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα για την παιδεία. Η τρίτη είναι ότι ο ελληνικός λαός αντιστάθηκε και μάλιστα με την καθοδήγηση της αριστεράς. Αυτές οι ψευδαισθήσεις οδήγησαν στην κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου από τα σημαντικότερα κληροδοτήματα της χούντας. Ένα παράδοξο κατασκεύασμα το οποίο εξιλέωσε τον εμφύλιο του ’46 και ενώ συνομιλούσε με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία συνέκρινε τον Καντάφι με τη δημοκρατία του Περικλή και θαύμαζε το Μπάαθ. Τέλος δεν αξίζει να παραλείψω τις επιτυχίες της χούντας στο πελατειακό σύστημα και την εδραίωση ενός δημοσίου τομέα σοβιετικού τύπου.

Χωρίς να αγνοώ το σημαντικότερο κληροδότημα της χούντας. Άφησε στην Ελλάδα τη σταθερότερη και μακροβιότερη δημοκρατία της νεότερης Ιστορίας της. Χωρίς να το θέλει. Όμως και η βλακεία έχει την αξία της στην Ιστορία.

Πικροδάφνη, ο δόλιος εχθρός

kathimerini.gr

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Είναι γνωστή η αγάπη των μικρών παιδιών για την πικροδάφνη. Τα αθώα, πλην όμως παμπόνηρα, πλάσματα ξεφεύγουν από την προσοχή των κηδεμόνων τους προκειμένου να μασουλήσουν τα φύλλα ή τα άνθη του φυτού. Τα ανόητα δεν γνωρίζουν τις παγίδες που τα περιμένουν. Δεν γνωρίζουν ότι απολαμβάνοντας τα φύλλα της πικροδάφνης καταπίνουν δηλητηριώδεις ουσίες, κυρίως ολεανδρίνες, και μάλιστα στην πιο μοχθηρή για τον ανθρώπινο οργανισμό μορφή τους, όπως η τριτερπενική γλυκοσίδη, η νεριίνη και η θεβαΐνη. Όλα αυτά τα φοβερά κρύβονται στους μίσχους και στα φύλλα, με αποτέλεσμα όσοι συνηθίζουν να τα τρώνε να μην αντιλαμβάνονται τους θανάσιμους κινδύνους. Επιστημονικές μελέτες έχουν εντοπίσει και ίχνη ξυλολίου, το οποίο, ως γνωστόν, καθιστά τον οργανισμό εύφλεκτο. Γι’ αυτό και στις έρευνες για το δυστύχημα στα Τέμπη αναζητήθηκαν ίχνη πικροδάφνης, τα οποία όμως πολλοί καταγγέλλουν ότι μπαζώθηκαν. Τα παιδιά δε, όπως και τα ζώα, ενστικτωδώς αποφεύγουν τα φύλλα και τους μίσχους της πικροδάφνης. Προτιμούν υγιεινότερες διατροφικές ουσίες, όπως τυρογαριδάκια ή πίτσες, τα οποία μπορεί να κάνουν τα ελληνάκια χονδρούλικα, όμως τα γλιτώνουν από τους κινδύνους της πικροδάφνης. Επειδή το φυτό είναι χαρακτηριστικό του ελληνικού τοπίου, οι επιστήμονες κατατάσσουν το φαινόμενο στα στοιχεία που επέτρεψαν την επιβίωση του ελληνισμού ανά τους αιώνες. Είναι απορίας άξιον πώς το γένος κατάφερε να επιβιώσει μετά τόσους αιώνες συνύπαρξης με το ύπουλο αυτό δημιούργημα της φύσης.

Ο ΕΟ∆Υ, αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο, πρότεινε διάφορα μέτρα προστασίας από τις πικροδάφνες, όπως σήμανση, περίφραξη και ειδικούς κλωβούς. Ορισμένοι αναρωτιούνται μήπως η ανακάλυψη ήρθε τώρα επειδή οφείλεται στις παρενέργειες του εμβολίου κατά της COVID. Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει πως η ανακάλυψη αυτή οφείλεται στον ζήλο ομάδας του ΕΟΔΥ την οποία επί δεκαετίες αντιμετώπιζαν με συγκατάβαση οι συνάδελφοί τους. Όταν τους έλεγαν ότι ασχολούνται με τις πικροδάφνες, χαμογελούσαν συνήθως με συγκατάβαση και, όπως συχνά συμβαίνει με τις πρωτοπόρες επιστημονικές ανακαλύψεις, τους αποθάρρυναν με κακεντρεχή σχόλια. Όμως επέμεναν, παρά την έλλειψη κονδυλίων. Και δικαιώθηκαν. Κατάφεραν να αποκαλύψουν μία ακόμη συνωμοσία της φύσης κατά του ανθρώπου. Πληροφορίες αναφέρουν ότι θα προστεθεί στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση διδασκαλία αποφυγής της επαφής με την πικροδάφνη ως μέρος του μαθήματος σεξουαλικής αγωγής. Θα είναι κρίμα τα παιδιά μας να γνωρίζουν τη σεξουαλική συμπεριφορά και να μην μπορούν να την απολαύσουν εξαιτίας της δηλητηρίασης που προκαλεί η πικροδάφνη. Ένα ακόμη λιθαράκι στον αγώνα της επιστήμης με στόχο να αποδείξει πόσο επικίνδυνη είναι η φύση για την ανθρώπινη ζωή.

Πανελλήνιο Εφήβων: Πρωταθλητής Ελλάδας ο Ολυμπιακός 72-65 τον Προμηθέα στον τελικό

Η ομάδα μας σαν να έπαιζε στο γήπεδό της, αφού είχε μεγάλη υποστήριξη από ντόπιους φιλάθλους!  

Εδώ, πάντα Άργος Ορεστικόν

Ο Ολυμπιακός κατέκτησε το 2026 το Πρωτάθλημα Ελλάδας στην ηλικία των Εφήβων, στο Final-8 που έγινε στο Άργος Ορεστικό από 15 έως 19 Απριλίου.

Στον μεγάλο τελικό νίκησε με 72-65 τον Προμηθέα Πάτρας.

Την τρίτη θέση κατέκτησε η ΔΕΚΑ που στον μικρό τελικό νίκησε την ΑΕΚ με 71-66.

Το φετινό είναι το 5ο Πρωτάθλημα Εφήβων που κατακτά ο Ολυμπιακός και τρίτο την τελευταία πενταετία.

Αχ, αυτή η κλητική των ονομάτων!

Υπάρχουν ορισμένα ονόματα, από διάφορα μάλιστα πεδία του δημόσιου βίου, στα οποία δύσκολα θα χρησιμοποιούσε κάποιος την κατάληξη «-ε» στην κλητική. Στον αείμνηστο Κωνσταντίνο Τσάτσο, φέρ’ ειπείν, δεν θα μπορούσε να απευθυνθεί με τη φράση «κύριε Τσάτσε».

www.kathimerini.gr

Ανδρέας Παππάς

Βρισκόμουν προ ημερών σε μια ομήγυρη. Είναι να μη σου βγει το όνομα. Όσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότεροι/ες από τους/τις παρόντες/ούσες θυμούνταν ότι είχαν κάποια γλωσσική απορία να λύσουν, ότι κάποιο γλωσσικό ερώτημα τους απασχολούσε. Κοινώς, τώρα που βρήκαμε παπά (Παππά)… Κάποιοι μάλιστα, πιο υποψιασμένοι, είχαν διαβάσει κατά καιρούς κείμενά μου. «Γιατί λες ότι δεν υπάρχει λεωφόρος Κηφισίας;», «γιατί γράφεις σαββατοκύριακο και όχι Σαββατοκύριακο;», «γιατί επιμένεις ότι ο εβραίος γράφεται με πεζό αρχικό;» και άλλα τέτοια.

Σύντομα, μια κυρία με ρώτησε κάτι αρκετά κοινό: «Ποιο είναι το σωστό; Κύριε Βενιζέλο ή κύριε Βενιζέλε;». Πράγματι, λοιπόν, υπάρχουν αμφισβητήσεις και διαφορετικές εκδοχές ως προς την κλητική πτώση ονομάτων, οικογενειακών ή βαφτιστικών, που έχουν κατάληξη -ος. Γιατί λέμε «Νίκο, δώσε μου την μπάλα» ή «Σπύρο, θέλεις μια μπίρα;», αλλά «Φίλιππε, μην ξεχάσεις να μου τηλεφωνήσεις» ή «Αγγελε, τι θα πιεις;». Πώς προσφωνούμε τον φίλο μου τον Νίκο τον Αλιβιζάτο; «Κύριε Αλιβιζάτο ή κύριε Αλιβιζάτε;». Αν σας καλέσει (που λέει ο λόγος…) στην εκπομπή του ο Νίκος Ευαγγελάτος, πώς του απευθύνεστε; «Κύριε Ευαγγελάτο ή κύριε Ευαγγελάτε;». Και αν συναντούσατε κάποτε τον «υπουργό» Μαυρογιαλούρο, θα του λέγατε: «Τι κάνετε, κύριε Μαυρογιαλούρο;» ή «τι κάνετε, κύριε Μαυρογιαλούρε;». Ειδικά με τα εις -τος οικογενειακά ονόματα, κατά κανόνα κεφαλονίτικης προέλευσης, θυμήθηκα και το ανέκδοτο (το έλεγε ο πατέρας μου) με εκείνον που στην Κατοχή, ακούγοντας να λένε και να ξαναλένε για τη «δικτατορία του προλεταριάτου», σχολίασε θυμόσοφα: «Τι σου είναι αυτοί οι Κεφαλονίτες! Όποια πέτρα σηκώσεις, από κάτω θα τους βρεις».

Επιστρέφοντας στην κλητική των βαφτιστικών, λέμε Φίλιππε, Στέφανε, Χαράλαμπε, Γεράσιμε, Χριστόφορε κ.λπ., ενώ από την άλλη λέμε Νίκο, Σπύρο, Χρίστο, Στέλιο κ.λπ. Δεν έχω ακούσει ποτέ «Νίκε, πού πας;», «Σπύρε, τι θα κάνεις αύριο;» ή «Τάσε, διάβασες το βιβλίο που σου χάρισα;», ούτε όμως «Στέφανο, τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;» ή «Λάζαρο, τι θα φορέσεις το βράδυ;». Αν, ας πούμε, συναντήσετε τον Γιωτόπουλο ένοπλο και ανήκετε στην κατ’ εκείνον «λούμπεν μεγαλοαστική τάξη», θα του πείτε προφανώς είτε «λυπήσου με, Αλέκο!» είτε «λυπήσου με, Αλέξανδρε!». Όπως συμβαίνει συχνά με τέτοιου είδους «δίπολα», θα έλεγα ότι υπάρχει πάντως και μια ενδιάμεση, ας πούμε, κατηγορία, όπου και οι δύο καταλήξεις «παίζουν»: Παύλο αλλά και Παύλε, Πέτρο αλλά και Πέτρε (σπανιότερο αυτό), Θύμιο αλλά και Θύμιε, Σταύρο αλλά και Σταύρε.

Θυμήθηκα το ανέκδοτο με κάποιον που ακούγοντας να λένε για τη «δικτατορία του προλεταριάτου», σχολίασε θυμόσοφα: «Τι σου είναι αυτοί οι Κεφαλονίτες!».

Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται κάπως παράξενος αυτός ο «δυϊσμός» ως προς την κατάληξη. Ωστόσο, ο (άτυπος, εν πολλοίς) κανόνας είναι σχετικά απλός: εξαρτάται από το αν το όνομα είναι δισύλλαβο, οπότε ευκολότερα σχηματίζει την κλητική του σε -ο (Μάρκο, Τάσο, Μάνο κ.ά.) ή αν έχει περισσότερες συλλαβές, οπότε επικρατεί η κατάληξη -ε (Τιμόθεε, Νεκτάριε, Ανάργυρε, Ευάγγελε κ.λπ.). Ενίοτε πάντως στην επιλογή τού ενός ή του άλλου τύπου παίζουν ρόλο και άλλοι παράγοντες, όπως το αν πρόκειται για γραπτό ή για προφορικό λόγο, αν υπάρχει μεγαλύτερη ή μικρότερη οικειότητα κ.ά. «Παύλο, δώσε μου το μολύβι», θα πω. Όμως, όταν του απευθύνομαι και είναι φιλαράκι μου, μπορεί να πω: «Ρε συ, Παύλε. Πάλι τα έπινες χθες το βράδυ;».

Περνώντας και πάλι στα οικογενειακά ονόματα, αναφέρθηκα ήδη σε περιπτώσεις όπου μάλλον και τα δύο σωστά είναι. «Κύριε Βενιζέλε», λοιπόν, αλλά και «κύριε Βενιζέλο». Ιδού, όμως, και ορισμένα πρόσωπα, από διάφορα μάλιστα πεδία του δημόσιου βίου, στα οποία δύσκολα θα απευθυνόταν κάποιος χρησιμοποιώντας την κατάληξη -ε. Αν, ας πούμε, έπαιρνα συνέντευξη από τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Τσάτσο, δύσκολα θα ξεκινούσα λέγοντας: «Πείτε μου, κύριε Τσάτσε». Αν, πάλι, είχα απέναντί μου τον Λεωνίδα Καβάκο, δύσκολα θα ρωτούσα: «Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια, κύριε Καβάκε;». Και για να το τερματίσω, που λέει και η νεολαία, θα ρωτούσατε ποτέ «Πού θα εμφανιστείτε τον χειμώνα, κύριε Ρέμε;». Α ναι, και κάτι ακόμη: όταν το οικογενειακό όνομα τονίζεται στη λήγουσα, προφανώς και η απεύθυνση δεν μπορεί παρά να είναι με κατάληξη -ε: κύριε Σπανέ, κύριε Βρεττέ, κύριε Χρυσέ κ.ο.κ.

Θα κλείσω με ένα άλλο επίδικο(;): το ουσιαστικό ο πατέρας/πατήρ, του οποίου πολύ συχνά ακούω να ταλαιπωρούνται οι πτώσεις. Στα τρεχούμενα ας πούμε ελληνικά, τα πράγματα είναι απλά: ο πατέρας, του πατέρα, τον πατέρα, ω πατέρα. Σε πιο λόγια εκδοχή όμως, έχουμε: ο πατήρ, του πατρός, τω πατρί, τον πατέρα, ω πάτερ. Εν ολίγοις, το πάτερ είναι κλητική. Και όμως, επανειλημμένως έχω ακούσει ή έχω δει γραμμένο «ο πάτερ Αντώνιος», «του πάτερ Αθανάσιου», «τον πάτερ Σεβαστιανό» κ.ο.κ. Με άλλα λόγια: «Πάτερ Αντώνιε, αμάρτησα. Θέλω να εξομολογηθώ», αλλά όχι «εξομολογήθηκα στον πάτερ Αντώνιο», ούτε «αυτό το καλυμμαύχι είναι του πάτερ Αντώνιου».

Στη δημοτική τα πράγματα είναι απλά: ο πατέρας, του πατέρα κ.λπ. Όμως στην πιο λόγια εκδοχή, ο πατήρ, του πατρός, τω πατρί, τον πατέρα και ω πάτερ, η κλητική.

Αυτά τα περί κλητικής, με λίγα «πατερικά» για επιδόρπιο. Φαίνονται ίσως λίγο σχολαστικά, αλλά σας βεβαιώνω ότι πρόκειται για πολύ κοινά διλήμματα και φάλτσα.

Το μήνυμα Βαρθολομαίου για το φετινό Πάσχα: «Το κακό δεν έχει τον τελευταίο λόγο στην ιστορία»

«Το "Χριστός Ανέστη" είναι άρνηση της βίας και του φόβου»

Το μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη, κ. Βαρθολομαίου για το φετινό Πάσχα, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ:

Βαρθολομαίος ελέω θεού αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως-Νέας Ρώμης και οικουμενικός πατριάρχης παντί τω πληρώματι της εκκλησίας χάριν, ειρήνην και έλεος παρά του ενδόξως αναστάντος χριστού.

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί εὐλογημένα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Φθάσαντες ἐν νηστείᾳ, προσευχῇ καί κατανύξει τήν λαμπροφόρον καί πανέορ-τον ἡμέραν τοῦ Ἁγίου Πάσχα, ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν τήν κοσμοσωτήριον Ἔγερσιν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία σηματοδοτεῖ τήν περιφανῆ νίκην τῆς ζωῆς ἐπί τοῦ θανάτου, καινοποιεῖ τήν κτίσιν πᾶσαν καί διανοίγει εἰς τόν ἄνθρωπον τήν ὁδόν τῆς θεώσεως κατά χάριν. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διασώζει τήν πασχάλιον ἐμπειρίαν εἰς τήν λειτουργικήν ζωήν, εἰς τούς ἄθλους τῶν Ἁγίων καί τῶν Μαρτύρων τῆς πίστεως, εἰς τήν ἐσχατολογικήν ὁρμήν τοῦ μοναχισμοῦ, εἰς τήν ἐξαγγελίαν τοῦ Εὐαγγελίου «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς», εἰς τήν θεολογίαν καί τήν δοξολογικήν τέχνην, εἰς τήν καλήν μαρτυρίαν τῶν πιστῶν ἐν τῷ κόσμῳ, εἰς τόν πολιτισμόν τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀλληλεγγύης, εἰς τήν ἀμετακίνητον βεβαιότητα ὅτι τό κακόν δέν ἔχει τόν τελευταῖον λόγον ἐν τῇ ἱστορίᾳ.

Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου βιοῦται ὡς χριστοδώρητος ἐλευθερία, ἡ ὁποία ἐμπνέει, τροφοδοτεῖ καί ἐνισχύει τάς δημιουργικάς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου, τόν ἀγῶνα τόν καλόν δι᾿ «ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα»[1], ὑπενθυμίζουσα εἰς πάντας ἡμᾶς ὅτι ἡ πορεία πρός τήν Ἀνάστασιν εἶναι ἀδιαρρήκτως συνδεδεμένη μέ τόν Σταυρόν. Ἡ σταυροαναστάσιμος εὐφροσύνη ἔσωζε τόν λαόν τοῦ Θεοῦ ἀπό ταυτίσεις μέ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου τούτου, καί ἐν ταὐτῷ τόν προεφύλαττεν ἀπό τήν ἄγονον κλειστότητα καί μίαν πνευματικότητα ἄνευ δυναμισμοῦ καί ἐλπιδοφόρου πνοῆς. Ἡ ζωή τῶν πιστῶν, ἐν Χριστῷ σταυρωθέντι καί ἀναστάντι δι᾿ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους, ἀκυρώνει καί σήμερον ὅλα τά ἀνοίκεια ἀφηγήματα περί τοῦ χριστιανικοῦ ἤθους ὡς «ἠθικῆς τῶν ἀδυνάτων», τῆς δῆθεν ἐκπροσωπουμένης ὑπό τῆς ταπεινοφροσύνης, τῆς συγχωρητικότητος, τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης, τοῦ ἀσκητισμοῦ, τοῦ Κυριακοῦ «ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ»[2] καί ἄλλων ἀρχῶν καί στάσεων, αἱ ὁποῖαι ἀνήκουν εἰς τόν πυρῆνα τῆς ταυτότητός μας. Οὐδέν ἀναληθέστερον αὐτῆς τῆς προσεγγίσεως τοῦ ἤθους τῆς Χριστιανοσύνης, τῆς «οὐ ζητούσης τὰ ἑαυτῆς» θυσιαστικῆς ἀγάπης, τῆς συνυφασμένης μέ γενναιότητα, θάρρος καί ὑπαρκτικήν αὐθεντικότητα. Τό Πάσχα εἶναι ὕμνος εἰς αὐτήν τήν ἐλευθερίαν, τήν «δι᾿ ἀγάπης ἐνεργουμένην»[3] πίστιν, ἡ ὁποία δέν εἶναι ἰδικόν μας κατόρθωμα, ἀλλά χάρις καί ἄνωθεν δωρεά καί βιοῦται εἰς τά ἅγια μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς τό «μυστήριον» τῆς διακονίας τοῦ πλησίον. Ὄντως, «ἡ εἰς Θεὸν ἀγάπη, τοῦ εἰς ἄνθρωπον μίσους παντελῶς οὐκ ἀνέχεται»[4].

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τό «ἅλας τῆς γῆς», τό «φῶς τοῦ κόσμου», ἡ πόλις, «ἡ ἐπάνω ὄρους κειμένη», ὁ λύχνος, ὁ «ἐπὶ τῆν λυχνίαν»[5], δίδει ἐμπράκτως ἐν τῷ κόσμῳ ἐνώπιον τῶν σημείων τῶν καιρῶν τήν μαρτυρίαν περί τῆς ἐλθούσης χάριτος καί «τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος»[6]. Ὁ λόγος τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως ἠχεῖ σήμερον ὡς Εὐαγγέλιον εἰρήνης, καταλλαγῆς καί δικαιοσύνης. Ὁ πόλεμος, τό μῖσος καί ἡ ἀδικία ἀντιστρατεύονται τάς θεμελιώδεις χριστιανικάς ἀρχάς, διά τήν πραγμάτωσιν καί ἑδραίωσιν τῶν ὁποίων προσεύχεται καί ἐργάζεται καθ᾿ ἡμέραν ὁ λαός τοῦ Θεοῦ. Ἐν τῷ φωτί τῆς Ἁναστάσεως, δεόμεθα τοῦ Κυρίου ὑπέρ τῶν θυμάτων τῆς πολεμικῆς βίας, τῶν ὀρφανῶν, τῶν θρηνουσῶν τά τέκνα των μητέρων, ὑπέρ πάντων ὅσων φέρουν εἰς τό σῶμα καί τήν ψυχήν των τά ἐνεργήματα τῆς ἀνθρωπίνης σκληρότητος καί ἀναλγησίας. Τό «Χριστὸς Ἀνέστη» εἶναι ἄρνησις καί καταδίκη τῆς βίας καί τοῦ φόβου καί πρόσκλησις εἰς βίον εἰρηνικόν. Ὁ πόλεμος παράγει ὀδυρμόν καί θάνατον· ἡ Ἀνάστασις νικᾷ τόν θάνατον καί χαρίζεται ἀφθαρσίαν.

Ἐνώπιον τῶν καθημερινῶν εἰκόνων τῆς βαρβαρότητος τοῦ πολέμου, ἡ Ἐκκλησία διακηρύσσει γεγονυίᾳ τῇ φωνῇ τήν ἱερότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου τοῦ κάθε συγκεκριμένου ἀνθρώπου ὅπου γῆς, καί τό χρέος τοῦ ἀπολύτου σεβασμοῦ της, καί καλεῖ ὅπως «γνωρίσωμεν ἡμῶν τὸ ἀξίωμα, τιμήσωμεν τὸ ἀρχέτυπον, γνῶμεν τοῦ μυστηρίου τὴν δύναμιν καὶ ὑπὲρ τίνος Χριστὸς ἀπέθανε»[7]. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀποκατάστασις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν προαιώνιον κλίσιν του. Ὡς «ἀπαρχὴ ἄλλης βιοτῆς αἰωνίου» θεραπεύει τάς ἀλλοτριωτικάς σχέσεις καί ἐγκαθιδρύει τήν εἰρήνην «τὴν ὑπερέχουσαν πάντα νοῦν»[8], ἡ ὁποία ἐμπερικλείει τήν ἐγκόσμιον καταλλαγήν καί εἰρήνευσιν.

Θεοκινήτως ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν συμπλήρωσιν δεκαετίας ἀπό τῆς συγκλήσεως τῆς ὁποίας τιμῶμεν ἐφέτος, ὑπεγράμμισε τό καθῆκον τῆς Ἐκκλησίας «νά ἐπικροτῇ πᾶν ὅ,τι ἐξυπηρετεῖ πράγματι τήν εἰρήνην (Ρωμ. ιδ’, 9) καί ἀνοίγει τήν ὁδόν πρός τήν δικαιοσύνην, τήν ἀδελφοσύνην, τήν ἀληθῆ ἐλευθερίαν καί τήν ἀμοιβαίαν ἀγάπην μεταξύ ὅλων τῶν τέκνων τοῦ ἑνός οὐρανίου Πατρός, ὡς καί μεταξύ ὅλων τῶν λαῶν τῶν ἀποτελούντων τήν ἑνιαίαν ἀνθρωπίνην οἰκογένειαν»[9].

Τό Ἅγιον Πάσχα εἶναι ὁλόκληρος ὁ πνευματικός πολιτισμός μας, ὁ πυρήν τῆς εὐσεβείας μας. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι καί ἡ ἰδική μας Ἀνάστασις ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, προτύπωσις δέ καί πρόγευσις τῆς «κοινῆς τῶν ἀνθρώπων ἀναστάσεως» καί τῆς ἀνακαινίσεως ὁλοκλήρου τῆς δημιουργίας. Κατηυγασμένοι ὑπό τοῦ ὑπερλάμπρου φωτός τοῦ προσώπου τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ καί δοξάζοντες ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ᾠδαῖς πνευματικαῖς τό ὑπεράγιον ὄνομα Αὐτοῦ, τοῦ Ἄρχοντος τῆς εἰρήνης, τοῦ ὄντος μεθ᾿ ἡμῶν «πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος»[10], εὐχόμεθα «Καλήν Ἀνάστασιν», πλήρη θείων δωρημάτων ὁλόκληρον τήν πασχάλιον περίοδον καί πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ὑμῶν, ἀναφωνοῦντες τό κοσμοχαρμόσυνον «Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!».

Πρόγραμμα «Μαριέττα Γιαννάκου»: το καλοκαίρι θα ανακαινιστούν περισσότερα από 220 σχολεία

Στις παρεμβάσεις του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, για την αναβάθμιση των σχολικών κτιρίων αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, η Υπουργός, Σοφία Ζαχαράκη, στη συνέντευξή της στον ΑΝΤΕΝΝΑ και την εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα». Όπως τόνισε:

• ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη εκτεταμένοι έλεγχοι και παρεμβάσεις στις σχολικές υποδομές, σε συνεργασία με τους Δήμους και τα συναρμόδια Υπουργεία, με στόχο τη διασφάλιση ασφαλών συνθηκών για μαθητές και εκπαιδευτικούς.
• περισσότερα από 220 σχολεία σε ολόκληρη τη χώρα θα ανακαινιστούν το προσεχές καλοκαίρι μέσα από το πρόγραμμα Μαριέττα Γιαννάκου ενώ ήδη το 2025 υλοποιήθηκαν εκτεταμένες παρεμβάσεις σε περισσότερα από 430 σχολεία.

Περί εθνικής ασυνεννοησίας

kathimerini.gr

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ας παραμερίσουμε για λίγο τα τεχνικά ζητήματα του διαγωνισμού PISA, που οργανώνει ο ΟΟΣΑ. Ο διαγωνισμός δεν έχει στόχο την αξιολόγηση του τρόπου που λειτουργεί το εκπαιδευτικό σύστημα κάθε χώρας που συμμετέχει. Δεν δίνονται βραβεία στους νικητές ούτε διαπομπεύονται οι ηττημένοι. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Είναι η βασική διαφορά της PISA από το κύπελλο UEFA – κι ας μην το λένε έτσι πια. Στόχος του διαγωνισμού είναι να εντοπίσει τις αδυναμίες των συστημάτων σε ορισμένες δεξιότητες που κρίνονται σημαντικές για την εκπαίδευση. Και όταν λέμε σημαντικές, δεν εννοούμε την επιτυχία στις Πανελλαδικές ή… Πανιταλικές εξετάσεις. Εννοούμε τις δεξιότητες που επιτρέπουν στους μαθητές να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής, με άλλα λόγια την κοινωνική λειτουργικότητα της Μέσης Εκπαίδευσης. Το αντίστοιχο είναι ένας διαγωνισμός που δείχνει την ικανότητα ενός γιατρού να αξιολογήσει τα συμπτώματα του ασθενούς και να αποφασίσει για τον τρόπο της θεραπείας του. Μα θα μου πείτε, αυτά κρίνονται από τις εξετάσεις που περνάει ο γιατρός για να γίνει γιατρός. Ε, για να το πω με απλά λόγια, ο διαγωνισμός PISA αξιολογεί τον τρόπο με τον οποίον ο γιατρός κρίνεται κατάλληλος για να ασκήσει την τέχνη του. Η κατανόηση κειμένου, τα μαθηματικά και οι φυσικές επιστήμες είναι οι τρεις τομείς στους οποίους διαγωνίζονται οι εξεταζόμενοι. Είναι γνωστό ότι πρωτεύουμε στη μετριότητα. Ειδικά στην κατανόηση κειμένου, τον πυρήνα του εκπαιδευτικού συστήματος, τον πυρήνα της κοινωνικής μας συνύπαρξης.

Είναι γνωστά τα προβλήματα που έχει προκαλέσει η συμμετοχή της Ελλάδας στον διαγωνισμό. Κυρίως στην εκπαιδευτική μας κοινότητα, που αντιμετωπίζει με φοβική καχυποψία οποιαδήποτε διαδικασία κρίσης δεν ελέγχει η ίδια. Όμως, ας ξεχάσουμε την PISA και τις επιδιώξεις της και ας προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε τη σημασία της «κατανόησης κειμένου». Είναι ένας περίπλοκος μηχανισμός που ενεργοποιεί ακόμη και άυλους γλωσσικούς τρόπους, όπως η ειρωνεία, ή σχήματα, όπως η μεταφορά. Αυτός ο μηχανισμός δεν ενεργοποιείται μόνον όταν είσαι καθισμένος σ’ ένα θρανίο, μπροστά σε ένα κείμενο. Ενεργοποιείται ακόμη και στην καθημερινότητα, όταν προσπαθείς να συνεννοηθείς και αν δεν έχεις μάθει να τον χειρίζεσαι, τότε πολύ απλά δεν μπορείς να συνεννοηθείς. Η ασυνεννοησία που ελλοχεύει σε κάθε κοινωνική μας συναναστροφή, από την πολιτική έως την οδήγηση, ξεκινάει από την αδυναμία του εκπαιδευτικού μας συστήματος να μας διδάξει την κατανόηση κειμένου. Η γλώσσα μας κινδυνεύει από ασφυξία επειδή εμείς που τη χρησιμοποιούμε δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Βλέπε Βουλή.