Γράφει η Σοφία Βούλτεψη
Η υπόθεση θυμίζει πια την καλύβα του χότζα. Μπαίνουν στη συζήτηση διάφορες απαράδεκτες ονομασίες για την γειτονική χώρα με σκοπό να αφαιρεθούν για να μείνει αυτή που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «περισσότερο ανεκτή».
Ωστόσο, χωρίς να γνωρίζουμε ποια είναι τα «τελευταία βήματα» που κατά τον κ. Τσίπρα απομένουν να γίνουν και που, όπως είπε, δεν πρέπει να γίνουν «άτσαλα», παραμένει η σκέψη ότι η κυβέρνηση ποντάρει στην γενικευμένη άγνοια της Ιστορίας – αγνοώντας μέσα στην αλαζονεία της ότι πάντα θα βρίσκονται άνθρωποι που γνωρίζουν Ιστορία και την θυμίζουν.
Αυτό έγινε και στην περίπτωση της ονομασίας που παραπέμπει στην ψευδοεπανάσταση του Ίλιντεν, η οποία, λέει, αρέσει στον Ζάεφ, επειδή αρέσει στον Ιβάνοφ και στο κόμμα του, το VMRO.
Όσο και αν ο κ. Τσίπρας προσπαθεί τώρα να το παίξει αδιάφορος, καθώς συνάντησε καθολική άρνηση, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όχι μόνο δεν απέρριψε από την πρώτη στιγμή την… «Ίλιντεν λύση», αλλά και την συζήτησε.
Ο κ. Ζάεφ με αυτό το όνομα πήγε στη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών στα Σκόπια. Και δήλωσε επίσημα ότι την αποδέχεται. Και προφανώς ενημερώθηκαν και οι Βούλγαροι, οι οποίοι επίσης έσπευσαν να την αποδεχθούν – σιγά μη δεν την αποδέχονταν!
Η κατάσταση καθίσταται επικίνδυνη. Δείχνει ότι προσπαθούν να μας πιάσουν στον ύπνο. Και στην αρχή, άφησαν ξεκάθαρα δια των «πηγών» τους να εννοηθεί ότι τα περί «Μακεδονίας του Ίλιντεν» τα βλέπουν θετικά.
Οι συγκεκριμένες κυβερνητικές πηγές ανέφεραν τις πρώτες ώρες ότι βλέπουν το θέμα θετικά, διότι, όπως ανέφεραν, «υπάρχει γεωγραφική διαφοροποίηση από την ελληνική Μακεδονία» - καμία διαφοροποίηση, αφού τα γεγονότα του Ίλιντεν εκτυλίχθηκαν και σε μετέπειτα ελληνικές περιοχές – «δεν αφήνει περιθώριο να γίνεται αναφορά στην αρχαία Ελλάδα, αφού η Εξέγερση του Ίλιντεν έγινε το 1903» - ακόμη χειρότερα, διότι τότε ακριβώς εκδηλώθηκε ο αλυτρωτισμός και οι επεκτατικές βλέψεις και, το καλύτερο, «η εξέγερση αυτή, είχε οικονομικο-κοινωνικό χαρακτήρα με τη συμμετοχή αγροτών και οι τότε εξεγερμένοι είχαν καλέσει Έλληνες και Αλβανούς για να λάβουν μέρος»!
Πραγματικά δεν ξέρει κανείς τι να πει! Πώς τους είχαν καλέσει δηλαδή; Απαγχονίζοντας τους κοινοτάρχες και τους ιερείς και κόβοντας τις γλώσσες στις δασκάλες; Με ληστρικές επιδρομές των Βούλγαρων κομιτατζήδων και καταστροφές;
Όλοι πια γνωρίζουμε ότι στις 20 Ιουλίου 1903, ημέρα του Προφήτη Ηλία, οι Βούλγαροι κομιτατζήδες του ΒΜΡΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση), εισέβαλαν στα χωριά με το σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Δηλαδή, ο αλυτρωτισμός στο απόγειό του.
Ο Τσακαλάροφ και άλλοι συμμορίτες, όχι μόνο λεηλάτησαν, σκότωσαν, έκοψαν γλώσσες (για να μην διδάσκουν δάσκαλοι και δασκάλες τα ελληνικά), κρέμασαν παπάδες ( επειδή δεν προσχωρούσαν στην σχισματική βουλγαρική Εκκλησία της Εξαρχίας), αλλά προκάλεσαν και το επόμενο κύμα θηριωδιών, από τους Τούρκους αυτή τη φορά, που αποτελείωσαν το έργο των Βουλγάρων στα χωριά και στις κωμοπόλεις – στο Κρούσοβο που σήμερα βρίσκεται στα Σκόπια και στην Κλεισούρα και στο Νυμφαίο της Δυτικής Μακεδονίας.
Αυτά άλλωστε τα δραματικά γεγονότα αφύπνισαν τους Έλληνες και οδήγησαν στον Μακεδονικό Αγώνα. Διότι καταστράφηκαν τουλάχιστον 22 χωριά και έχασαν τη ζωή τους πάνω από 2.000 άνθρωποι!
Πάνω σ’ αυτή την καταστροφή και πάνω σ’ αυτό το αίμα σκέφθηκε ο κ. Τσίπρας ότι μπορούσε να οικοδομήσει τη «λύση» του. Αλλά τι να περιμένει κανείς από ανιστόρητους και ανελλήνιστους;
Όφειλαν, επίσης, όλοι να γνωρίζουν ότι κάθε αναφορά στο Ίλιντεν είναι αποκρουστέα, καθώς η ψευδοεξέγερση για χρόνια αποτελούσε σημείο τριβής ανάμεσα στα Σκόπια και στη Σόφια, με τους Σκοπιανούς να θεωρούν τους εξεγερθέντες «Μακεδόνες» και τους Βούλγαρους να τους θεωρούν «αντάρτες» που αγωνίζονταν για τη «Μεγάλη Βουλγαρία».
Όπως προσφυώς αναφέρει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, μιλούμε για μια από τις τέσσερις σημαντικότερες φάσεις του λεγόμενου «Μακεδονικού Ζητήματος»:
Το πρόβλημα ξεκίνησε το 1870 ως βουλγαρική διεκδίκηση επί των εδαφών και επί των ελληνικών πληθυσμών της τουρκοκρατούμενης Μακεδονίας. Μέχρι το 1877 η Βουλγαρία παρέμενε υπό τουρκικό ζυγό. Όμως κατά την περίοδο 1862-1870 υπό την καθοδήγηση του κόμητος Ιγνάτιεφ, του Ρώσου Πρέσβεως στην Κωνσταντινούπολη, ορισμένοι Μητροπολίτες των βουλγαρικών επαρχιών αποσχίσθηκαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και δημιούργησαν τη Σχισματική Εκκλησία, η οποία ονομάσθηκε Εξαρχία. Το 1872 οι Ορθόδοξοι Πατριάρχες καταδίκασαν τους Εξαρχικούς επί εθνοφυλετισμώ.
Το 1878 με τη λήξη του ρωσο-τουρκικού πολέμου ελευθερώνεται η σημερινή Βουλγαρία, αλλά ο ρωσικός Πανσλαβισμός ήθελε να δημιουργήσει τη Μεγάλη Βουλγαρία με στόχο την κάθοδο των Ρώσων στο Αιγαίο. Οι Έλληνες Μακεδόνες πληροφορούνται ότι θα περιληφθούν (πλην Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής) στη Μεγάλη Βουλγαρία και επαναστατούν. Τον Φεβρουάριο του 1878 εκδηλώνεται η πρώτη φάση του Μακεδονικού Αγώνος με επίκεντρο το Λιτόχωρο, το όρος Μπούρινο της Κοζάνης και τα μοναστήρια του Ολύμπου. Τελικά οι άλλες Μεγάλες Δυνάμεις ανατατρέπουν τα ρωσικά σχέδια για μεγάλο βουλγαρικό κράτος. Οι Έλληνες της Μακεδονίας παραμένουν υπό Οθωμανικό τουρκικό ζυγό.
Την περίοδο 1903- 1908, έχουμε την κορύφωση της ένοπλης ρήξης Ελλήνων και Βουλγάρων και τον Μακεδονικό Αγώνα. Οι Βούλγαροι προσπαθούν να εντάξουν στην Εξαρχία τα ελληνικά χωριά της Μακεδονίας. Χρησιμοποιούν τη βία των ενόπλων ομάδων, των κομιτατζήδων, που σκορπούν την τρομοκρατία. Η πολιτική καθοδήγηση γίνεται από την οργάνωση ΒΜΡΟ, η οποία στα ελληνικά έγινε γνωστή ως ΕΜΕΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση). Αρχικά είχε τα αρχικά ΒΜΟΡΟ, διότι περιλάμβανε και τη λέξη Οντρίνσκο, δηλαδή Αδριανουπολίτικη ώστε να υποτάξει και τον Ελληνισμό της Θράκης.
Οι Εξαρχικοί είχαν πάρει έγκριση από τον Σουλτάνο να στέλνουν Βούλγαρο ιερέα σε κάθε χωριό, στο οποίο τα 2/3 των κατοίκων θα υπέγραφαν ότι προτιμούν τη Βουλγαρική Εξαρχία. Για να πεισθούν τα χωριά να υπογράψουν χρησιμοποιήθηκε η σκληρή βία. Πολλοί κληρικοί, πρόκριτοι και δάσκαλοι φονεύθηκαν διότι επέμεναν να δηλώνουν Έλληνες και Πατριαρχικοί.
Στις 20 Ιουλίου 1903 (Ίλιντεν= η ημέρα του Προφήτη Ηλία) η ΕΜΕΟ οργανώνει μία δολιοφθορά στη Δυτική Μακεδονία και οι Οθωμανοί στρατιώτες ξεσπούν στους Βλαχόφωνους ελληνικούς πληθυσμούς της Κλεισούρας, του Νυμφαίου και του Κρουσόβου. Η Αθήνα αφυπνίζεται και συνειδητοποιεί τον κίνδυνο που διατρέχουν οι Έλληνες Μακεδόνες. Αρχίζει ο διμέτωπος αγώνας κατά των Βουλγάρων Εξαρχικών και κατά των Τούρκων κατακτητών. Οι εντόπιοι Μακεδόνες οπλαρχηγοί ενισχύονται από αξιωματικούς που έρχονται με ψευδώνυμα από την Αθήνα (Παύλος Μελάς = Μίκης Ζέζας, Σαράντος Αγαπηνός = καπετάν Άγρας κ.ά) και από εθελοντές Κρητικούς, Μανιάτες, Ηπειρώτες, Κυπρίους κλπ. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει ήδη αποστείλει νέους, μορφωμένους και δυναμικούς Ιεράρχες στις κυριότερες πόλεις της Μακεδονίας. Οικουμενικός Πατριάρχης ήταν ο Ιωακείμ Γ΄ και σχεδιαστές της ελληνικής αντεπίθεσης ήσαν οι διπλωμάτες Λάμπρος Κορομηλάς και Ίων Δραγούμης.
Η σύγκρουση λήγει φαινομενικά το 1908 με την υποτιθέμενη φιλελευθεροποίηση του Οθωμανικού κράτους και η Μακεδονία τελικά ελευθερώνεται με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. Το μεγαλύτερο μέρος της ιστορικής Μακεδονίας ενσωματώνεται στην Ελλάδα, ένα μικρό μέρος στη Σερβία και ένα επίσης μικρό μέρος στη Βουλγαρία. Τα περί ποσοστών 51% κ.λπ. είναι ανακριβή.
Ήδη κατά τις δεκαετίες 1920 και 1930 η βουλγαρική προπαγάνδα χρησιμοποίησε την Κομμουνιστική Διεθνή (Κομιντέρν), δηλαδή την Ομοσπονδία των Κομμουνιστικών Κομμάτων, για να διαδώσει την ιδέα ότι υπάρχει «μακεδονικό» έθνος. Και το σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Αυτή η γραμμή ακολουθήθηκε – και λίγο μετά εγκαταλείφθηκε – και από το ΚΚΕ, στην περίφημη 5η Ολομέλεια.
Το 1944 με την επιβολή του κομμουνιστικού καθεστώτος στην τότε ενιαία Γιουγκοσλαβία ο Τίτο ανακήρυξε επισήμως την περιοχή Σκοπίων ως Λαϊκή Δημοκρατία της «Μακεδονίας». Κατασκεύασε έθνος, ιστορία, γλώσσα, Ακαδημία και άλλους μηχανισμούς για να μπορεί να διεκδικεί εδάφη από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία. Μέχρι τότε η περιοχή γύρω από τα Σκόπια ονομαζόταν Νότιος Σερβία και για μικρό διάστημα Βάρνταρσκα Μπανοβίνα, δηλαδή επαρχία του ποταμού Αξιού.
Ακριβώς για να εξυπηρετηθούν γεωπολιτικά συμφέροντα, συνέβη και κάτι παγκοσμίως πρωτοφανές: Άθεος ίδρυσε Εκκλησία! Με υπόδειξη του Τίτο οι τρεις Επισκοπές της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» αποσχίσθηκαν από το Ορθόδοξο Σερβικό Πατριαρχείο (1958) και αργότερα ανακήρυξαν την Αυτοκεφαλία τους (1967). Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και σύμπασα η Ορθοδοξία ανά την Υφήλιο αρνήθηκε να αναγνωρίσει αυτή την αντικανονική πράξη. Πρόκειται για την Σχισματική και ψευδεπίγραφη «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία».
Όσο για τον αλυτρωτισμό, με καθαρά επεκτατικά χαρακτηριστικά, συνεχίστηκε μέχρι τις μέρες μας. Σύμφωνα με την σκοπιανή προπαγάνδα, η «Μακεδονία» του Βαρδάρη με έδρα τα Σκόπια, θα απελευθερώσει τη Μακεδονία του Αιγαίου (δηλ. την ελληνική) και τη Μακεδονία του Πιρίν (βουλγαρική επαρχία).
Και βέβαια, τα περί «μακεδονικής ταυτότητας», στηρίζονται ακριβώς στο Ίλιντεν, καθώς παραπέμπουν στα γεγονότα που είχαν ως επίκεντρο της προπαγάνδας το σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες».
Είναι γνωστό ότι οι του «Ουράνιου Τόξου», οργάνωσης που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Φλώρινας και τα μέλη της υποστηρίζουν πως είναι «εθνικά Μακεδόνες πολίτες της Ελλάδας», αποκαλούν την Μελίτη με την ονομασία Ίλιντεν.
Επίσης γνωστό είναι ότι στη Μελίτη, το διήμερο 19-20 Ιουλίου διοργανώνονται γιορτές και πανηγύρια σε ανάμνηση των γεγονότων εκείνων και οι εκδηλώσεις επί χρόνια έμπαιναν στο μικροσκόπιο των ελληνικών αρχών.
Ανάλογες ψευτομακεδονικές γιορτές διοργανώνονταν και στο Τύρνοβο, που βρίσκεται στη Βουλγαρία, σε απόσταση δέκα χλμ. από το Μοναστήρι (Μπίτολα) της FYROM, προκειμένου να γιορταστεί η ψευδοεπανάσταση του Ίλιντεν.
Αυτήν την ψευδοεπανάσταση μας διαφήμισαν οι κύριοι της κυβέρνησης την περασμένη εβδομάδα, παρουσιάζοντάς την ως… κοινωνική και αγροτική, ενώ το σύνθημά της ήταν «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες»!
Αυτό είναι το σύνθημα του σκοπιανού αλυτρωτισμού. Ο δε Ιβάνοφ, πρόεδρος της γειτονικής χώρας, για τη γνώμη του οποίου κόπτεται ο Ζάεφ και ψάχνει τρόπο να τον… ικανοποιήσει.
Θυμίζω ότι ο Ιβάνοφ, στις 2 Αυγούστου 2017, κατά την επέτειο της «εξέγερσης του Ίλιντεν», στην ομιλία του υπεραμύνθηκε του «μακεδονισμού» υποστηρίζοντας πως «με αφορμή το ιδεολόγημα αυτό δεχόμαστε εκβιασμούς και το τίμημα είναι μεγάλο».
Αναφερόμενος μάλιστα στην ευρωατλαντική προοπτική της ΠΓΔΜ δήλωσε: «Η ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ αναπόφευκτα απαιτεί θυσίες. Ωστόσο, για κάθε θυσία χρειάζεται ευρεία εθνική και κρατική συναίνεση. Πρέπει να προσέχουμε να μην θυσιάσουμε αυτό για το οποίο θυσιάστηκαν οι πρόγονοί μας: Την ταυτότητά μας».
Την προηγουμένη, δηλαδή την 1η Αυγούστου 2017, Σκόπια και Σόφια τα είχαν βρει, αλλά εδώ εμείς αγρόν αγοράζαμε.
Η συμφωνία