Μετάλλιο σοσιαλιστικής αλληλεγγύης

καθημερινή

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ήταν μια εποχή που η Ελλάδα βρισκόταν στο κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής. Οι χώρες της Ε.Ε. την εκλιπαρούσαν να τους δώσει τα χρωστούμενα ενώ η ίδια, με το κεφάλι ψηλά, όπως της επέβαλε το σοσιαλιστικό της φρόνημα, τις στραβοκοιτούσε απειλώντας τες ότι όχι μόνον δεν θα τους έδινε τα ευρώ που απαιτούσαν, αλλά θα καταργούσε το ευρώ, για να μάθουν. Εμείς των μεσαίων στρωμάτων διασκεδάζαμε κάνοντας ουρές στα ΑΤΜ, το βράδυ στις πλατείες καταδικάζαμε στις αγχόνες μας τους εχθρούς του λαού μας, ενώ οι ηγέτες μας όργωναν την οικουμένη για να βάλουν μια τάξη στη διεθνή ακαταστασία. Ήσαν περιζήτητοι. Τους καλούσαν παντού για να ακούσουν τον σοφό με το ξυρισμένο κεφάλι να τους εξηγεί τα μυστικά της σύγχρονης οικονομίας. Ως και στη Μόσχα τούς είχαν καλέσει. Εκεί, παρότι το κρύο ήταν τσουχτερό, πήγαν γιατί τους ζέσταινε την καρδιά η φήμη πως θα τους δώριζαν φρεσκότατα ρούβλια για να χορτάσουν δύο και τρεις Ελλάδες μαζί και να στείλουν τα Βερολίνα εκεί όπου ανήκουν, στη Γερμανία δηλαδή. Ρούβλια δεν πήραν, απλώς ο ηγεμόνας τούς τάισε και τους εξήγησε ότι ήθελε να τους δει από κοντά, για να βεβαιωθεί ότι είναι πραγματικοί. Κανένα ταξίδι, όμως, δεν συγκρινόταν με αυτό που τους οδήγησε στη Βενεζουέλα, μακριά στον χάρτη, όμως τόσο κοντά στην ελληνική ψυχή. Η Βενεζουέλα είναι κράτος της Λατινικής Αμερικής, ομιλούν την ισπανικήν, της έλειπε το χαρτί υγείας, όμως είχε άφθονο πετρέλαιο. Εκτός αυτού ήταν βολιβαριανή δημοκρατία και, όπως έχει γράψει ο Νικόλαος Εγγονόπουλος, ο Μπολιβάρ είναι ωραίος σαν Eλληνας.

Εκεί οι ηγέτες μας βρήκαν πεδίον δόξης λαμπρόν. Η Βενεζουέλα θα έδινε στην Ελλάδα πετρέλαια με αντάλλαγμα ελιές Καλαμάτας, τομάτες φρεσκότατες και λοιπά εδώδιμα. Η συμφωνία ήταν άκρως συμφέρουσα, τόσο που, επιστρέφοντας στον τόπο τους, οι ηγέτες μας είπαν ότι οραματίζονται να γίνει η Ελλάδα η Βενεζουέλα της Μεσογείου. «Και με το χαρτί υγείας, τι θα γίνει;» ρώτησαν κάποιοι. Οι ηγέτες μας, όμως, τους έκλεισαν το στόμα, ζητώντας τους να μη ρίχνουν το επίπεδο. Πετρέλαιο δεν είδαμε. Μείναμε πάντως με την απορία. Αν, όπως οι ομοϊδεάτες μας στην άλλη άκρη της Μεσογείου, το Podemos, οι οποίοι, αντί για πετρέλαιο, είδαν χαρτονομίσματα με την εικόνα του Μπολιβάρ αυτοπροσώπως. Κάποιοι λένε ότι το αυτό συνέβη και μ’ εμάς. Έτσι ισχυρίζεται και ο Αδωνις Γεωργιάδης ο οποίος, επειδή ζηλεύει την Ελλάδα του καιρού εκείνου, καταγγέλλει τη χρηματοδότηση του ελληνικού σοσιαλισμού ως πράξη διαφθοράς. Είναι μάλιστα σίγουρος ότι κανείς από τους εμπλεκομένους στο ωραίο αυτό ειδύλλιο ανάμεσα στους δύο λαούς δεν πρόκειται να κινηθεί νομικά για να του ζητήσει αποδείξεις. Στο κάτω κάτω, αν όντως ισχύει μάλλον θα λάβουν υπόψη τους ότι ο κ. Γεωργιάδης τους απένειμε ένα μετάλλιο σοσιαλιστικής αλληλεγγύης.